Binûn

Hayırla Müjdelemenin ve Tebrik Etmenin Müstehap Olması Bâbı

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

707. Hadis

عن أَبي إبراهيم ، ويقال : أَبُو محمد ، ويقال : أَبُو معاوية عبد اللهِ بن أَبي أوفى رضي الله عنهما : أنّ رسول الله صلى الله عليه وسلم بَشَّرَ خَدِيجَةَ رضي اللهُ عنها ببَيْتٍ في الجَنَّةِ مِنْ قَصَبٍ ، لاَ صَخَبَ فِيهِ ، وَلاَ نَصَبَ . متفقٌ عَلَيْهِ . (( القَصَبُ )) : هُنَا اللُّؤْلُؤُ الْمُجَوَّفُ . وَ(( الصَّخَبُ )) : الصِّياحُ وَاللَّغَطُ . وَ(( النَّصَبُ )) : التَّعَبُ .

Ebû İbrâhim -Ebû Muhammed veya Ebû Muâviye de denir- Abdullah b. Ebû Evfâ radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem Hatîce radıyallâhu anhâ'yı cennette, içinde ne bir gürültü ne de bir yorgunluk bulunan, içi oyulmuş inciden yapılmış bir köşkle müjdeledi. Müttefekun aleyh. el-Kasab (القَصَبُ) burada “içi oyulmuş inci” demektir. es-Sahab (الصَّخَبُ) “bağırış çağırış ve gürültü” demektir. en-Nasab (النَّصَبُ) ise “yorgunluk” demektir.

708. Hadis

وعن أَبي موسى الأشعري رضي الله عنه : أَنَّهُ تَوَضَّأ في بَيْتِهِ ، ثُمَّ خَرَجَ ، فَقَالَ : لأَلْزَمَنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، وَلأَكُونَنَّ مَعَهُ يَوْمِي هَذَا ، فَجَاءَ الْمَسْجِدَ ، فَسَألَ عَنِ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم، فَقَالُوا وجَّهَ هاهُنَا، قَالَ : فَخَرَجْتُ عَلَى أثَرِهِ أسْألُ عَنْهُ ، حَتَّى دَخَلَ بِئْرَ أريسٍ، فَجَلَسْتُ عِندَ البَابِ حتَّى قضى رسول الله صلى الله عليه وسلم حاجتهُ وتوضأ ، فقمتُ إليهِ ، فإذا هو قد جلسَ على بئرِ أريسٍ وتوَسَّطَ قُفَّهَا ، وكشَفَ عنْ ساقيهِ ودلاّهُما في البئرِ ، فسلمتُ عَليهِ ثمَّ انصَرَفتُ ، فجلستُ عِندَ البابِ ، فَقُلْتُ : لأَكُونَنَّ بَوَّابَ رسولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم الْيَوْمَ ، فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ رضي الله عنه فَدَفَعَ الْبَابَ ، فقلتُ : مَنْ هَذَا ؟ فَقَالَ : أَبُو بَكْرٍ ، فقُلتُ : عَلَى رِسْلِكَ ، ثُمَّ ذَهبْتُ ، فقلتُ : يَا رسول الله ، هَذَا أَبُو بَكْرٍ يَستَأْذِنُ ، فَقَالَ : (( ائْذَنْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ )) فَأقْبَلْتُ حَتَّى قُلْتُ لأَبي بَكْرٍ : ادْخُلْ وَرسول الله صلى الله عليه وسلم يُبَشِّرُكَ بِالجَنَّةِ ، فَدَخَلَ أَبُو بَكرٍ حَتَّى جَلَسَ عَنْ يَمينِ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ في القُفِّ ، وَدَلَّى رِجْلَيْهِ في البِئْرِ كَمَا صَنَعَ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، وَكَشَفَ عَنْ سَاقَيْهِ ، ثُمَّ رَجَعْتُ وَجَلَسْتُ ، وَقَدْ تَرَكْتُ أخِي يَتَوَضَّأ وَيَلْحَقُنِي ، فقلتُ : إنْ يُرِدِ الله بِفُلانٍ – يُريدُ أخَاهُ – خَيْراً يَأتِ بِهِ . فَإذَا إنْسَانٌ يُحَرِّكُ الْبَاب ، فقلتُ : مَنْ هَذَا ؟ فَقَالَ : عُمَرُ بن الخَطّابِ ، فقلتُ : عَلَى رِسْلِكَ ، ثُمَّ جِئْتُ إِلَى رسول الله صلى الله عليه وسلم ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَقُلْتُ : هَذَا عُمَرُ يَسْتَأذِنُ ؟ فَقَالَ : (( ائْذَنْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بالجَنَّةِ )) فَجِئْتُ عُمَرَ ، فقلتُ : أَذِنَ وَيُبَشِّرُكَ رسول الله صلى الله عليه وسلم بِالجَنَّةِ ، فَدَخَلَ فَجَلَسَ مَعَ رسول الله صلى الله عليه وسلم في القُفِّ عَنْ يَسَارِهِ وَدَلَّى رِجْلَيْهِ في البِئرِ ، ثُمَّ رَجَعْتُ فَجَلَسْتُ ، فَقُلتُ : إنْ يُرِدِ اللهُ بِفُلاَنٍ خَيْراً – يَعْنِي أخَاهُ – يَأْتِ بِهِ ، فَجَاءَ إنْسَانٌ فَحَرَّكَ الْبَابَ . فَقُلتُ : مَنْ هَذَا ؟ فَقَالَ : عُثْمَانُ بن عَفَّانَ . فقلتُ : عَلَى رِسْلِكَ ، وجِئْتُ النَّبيَّ صلى الله عليه وسلم فأخْبَرْتُهُ ، فقالَ : (( ائْذَنْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بِالجَنَّةِ مَعَ بَلْوَى تُصِيبُهُ )) فَجِئْتُ ، فقلتُ : ادْخُلْ وَيُبَشِّرُكَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم بِالجَنَّةِ مَعَ بَلْوَى تُصيبُكَ ، فَدَخَلَ فَوجَدَ الْقُفَّ قَدْ مُلِئَ ، فجلس وِجَاهَهُمْ مِنَ الشِّقِّ الآخرِ . قَالَ سَعيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ : فَأوَّلْتُهَا قُبُورَهُمْ . متفقٌ عَلَيْهِ . وزاد في رواية : وأمرني رسولُ الله صلى الله عليه وسلم بحفظِ الباب . وَفيها : أنَّ عُثْمانَ حِيْنَ بَشَّرَهُ حَمِدَ اللهَ تَعَالَى ، ثُمَّ قَالَ : اللهُ المُسْتَعانُ . وَقَوْلُه : (( وَجَّهَ )) بفتحِ الواوِ وتشديد الجيمِ . أيْ : تَوَجَّهَ . وَقَوْلُه : (( بِئْر أَرِيْسٍ )) هُوَ بفتح الهمزة وكسرِ الراءِ وبعدها ياءٌ مثناة من تحت ساكِنة ثُمَّ سِين مهملة وَهُوَ مصروف ومنهم من منع صرفه ، وَ(( القُفُّ )) بضم القاف وتشديد الفاءِ : وَهُوَ المبنيُّ حول البئر . وَقَوْلُه : (( عَلَى رِسْلِك )) بكسر الراء عَلَى المشهور ، وقيل : بفتحِهَا ، أيْ : ارفق .

Ebû Mûsâ el-Eş'arî radıyallâhu anh'den rivayet edildi ki: Evinde abdest alıp çıktı ve kendi kendine: ‘Bugün mutlaka Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanından ayrılmayacağım ve bu günümü onunla birlikte geçireceğim’ dedi. Mescide geldi ve Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'i sordu. ‘Şu tarafa yöneldi’ dediler. [Ebû Mûsâ] dedi ki: Bunun üzerine onu sora sora izini takip ederek çıktım; nihayet Erîs Kuyusu'nun bulunduğu bahçeye girdi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem hacetini giderip abdest alıncaya kadar kapının yanında oturdum. Sonra kalkıp yanına gittim; bir de baktım ki Erîs Kuyusu'nun başına oturmuş, kuyunun çevresindeki taş duvarın ortasına yerleşmiş, baldırlarını açıp kuyunun içine sarkıtmıştı. Ona selam verdim, sonra dönüp kapının yanına oturdum ve kendi kendime: ‘Bugün mutlaka Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kapıcısı olacağım’ dedim. Derken Ebû Bekir radıyallâhu anh geldi ve kapıyı itti. ‘Kim o?’ dedim. ‘Ebû Bekir’ dedi. ‘Biraz bekle’ dedim. Sonra gittim ve: ‘Yâ Resûlallah! Bu gelen Ebû Bekir'dir, içeri girmek için izin istiyor’ dedim. “Ona izin ver ve kendisini cennetle müjdele” buyurdu. Döndüm ve Ebû Bekir'e: ‘Gir, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem seni cennetle müjdeliyor’ dedim. Ebû Bekir içeri girdi, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'in sağ tarafına, onunla birlikte kuyu duvarının üzerine oturdu ve tıpkı Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yaptığı gibi baldırlarını açarak ayaklarını kuyuya sarkıttı. Sonra dönüp yerime oturdum. Kardeşimi abdest alıp bana yetişmesi üzere evde bırakmıştım. Kendi kendime: ‘Eğer Allah filan kimse -kardeşini kastediyor- için hayır dilerse onu buraya getirir’ dedim. O sırada birisi kapıyı oynattı. ‘Kim o?’ dedim. ‘Ömer b. el-Hattâb’ dedi. ‘Biraz bekle’ dedim. Sonra Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına geldim, ona selam verdim ve: ‘Bu gelen Ömer'dir, izin istiyor’ dedim. “Ona izin ver ve kendisini cennetle müjdele” buyurdu. Ömer'in yanına geldim ve: ‘İzin verdi ve Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem seni cennetle müjdeliyor’ dedim. İçeri girdi, kuyu duvarının üzerinde Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in sol tarafına, onunla birlikte oturdu ve ayaklarını kuyuya sarkıttı. Sonra dönüp oturdum ve: ‘Eğer Allah filan kimse -yani kardeşi- için hayır dilerse onu buraya getirir’ dedim. Derken birisi geldi ve kapıyı oynattı. ‘Kim o?’ dedim. ‘Osmân b. Affân’ dedi. ‘Biraz bekle’ dedim ve Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına gelip ona haber verdim. Bunun üzerine: “Ona izin ver ve başına gelecek bir belayla birlikte kendisini cennetle müjdele” buyurdu. Geldim ve: ‘Gir, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem başına gelecek bir belayla birlikte seni cennetle müjdeliyor’ dedim. İçeri girdi, kuyu duvarının dolmuş olduğunu gördü ve karşı cenahta onların tam karşısına oturdu. Saîd b. el-Müseyyeb dedi ki: ‘Ben bu oturuşlarını onların kabirlerinin [konumu] olarak yorumladım.’ Müttefekun aleyh. Bir rivayette şu ziyade vardır: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bana kapıyı korumamı emretti. Yine o rivayette şöyle geçer: Osman'a müjdeyi verdiğinde o, yüce Allah'a hamdetti, sonra da: ‘Yardımına sığınılacak olan Allah'tır’ dedi. Hadiste geçen veccehe (وَجَّهَ) kelimesi vâv'ın fethası ve cîm'in şeddesiyledir; “yöneldi” demektir. Bi'ru Erîs (بِئْر أَرِيْسٍ) ifadesindeki Erîs, hemzenin fethası, râ'nın kesrası, ardından altında iki nokta bulunan sakin yâ ve sonrasında noktasız sîn iledir. Bu kelime munsarıftır (tenvin ve kesra kabul eder), âlimlerden bazıları ise gayr-ı munsarıf (tenvin ve kesra kabul etmeyen isim) olduğunu söylemiştir. el-Kuff (القُفُّ) kâf'ın zammesi ve fâ'nın şeddesiyledir; “kuyunun etrafına örülen duvar” demektir. Alâ rislik (عَلَى رِسْلِك) sözü meşhur olana göre râ'nın kesrasıyladır, fethasıyla olduğu da söylenmiştir; “acele etme, yavaş ol” demektir.

709. Hadis

وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : كُنَّا قُعُوداً حَوْلَ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم ، وَمَعَنَا أَبُو بَكرٍ وَعُمَرُ رضي الله عنهما في نَفَرٍ ، فَقَامَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْنِ أظْهُرِنَا فَأبْطَأ عَلَيْنَا ، وَخَشِينَا أنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا ، فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ ، فَخَرَجْتُ أبْتَغِي رسولَ الله صلى الله عليه وسلم ، حَتَّى أتَيْتُ حَائِطاً للأنصَارِ لِبَني النَّجَارِ ، فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أجِدُ لَهُ بَاباً ؟ فَلَمْ أجِدْ ! فَإذَا رَبيعٌ يَدْخُلُ في جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَهُ – وَالرَّبِيعُ : الجَدْوَلُ الصَّغِيرُ – فَاحْتَفَرْتُ ، فَدَخَلْتُ عَلَى رسول الله صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ: (( أَبُو هُرَيْرَةَ ؟ )) فقلتُ : نَعَمْ ، يَا رسول اللهِ ، قَالَ : (( مَا شأنُكَ ؟ )) قُلْتُ : كُنْتَ بَيْنَ أظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأبْطَأتَ عَلَيْنَا ، فَخَشِينَا أنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا ، ففزعنا ، فَكُنْتُ أوّلَ مَنْ فَزِعَ ، فَأتَيْتُ هَذَا الحَائِطَ ، فَاحْتَفَرْتُ كَمَا يَحْتَفِرُ الثَّعْلَبُ ، وهؤلاء النَّاسُ وَرَائِي . فَقَالَ : (( يَا أَبَا هُرَيرَةَ )) وَأعْطَانِي نَعْلَيْهِ ، فَقَالَ : (( اذْهَبْ بِنَعْلَيَّ هَاتَيْنِ ، فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الحَائِطِ يَشْهَدُ أنْ لا إله إِلاَّ الله مُسْتَيْقِنَاً بِهَا قَلْبُهُ ، فَبَشِّرْهُ بِالجَنَّةِ ... )) وَذَكَرَ الحديثَ بطوله ، رواه مسلم . (( الرَّبِيعُ )) : النَّهْرُ الصَّغَيرُ ، وَهُوَ الجَدْوَلُ – بفتح الجيمِ – كَمَا فَسَّرَهُ في الحديث . وَقَوْلُه : (( احْتَفَرْتُ )) روِي بالراء وبالزاي ، ومعناه بالزاي : تَضَامَمْتُ وتَصَاغَرْتُ حَتَّى أمْكَنَنِي الدُّخُولُ .

Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Aralarında Ebû Bekir ve Ömer radıyallâhu anhümâ'nın da bulunduğu bir grupla birlikte Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in etrafında oturuyorduk. Derken Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem aramızdan kalkıp gitti ve yanımıza dönmesi gecikti. Bizden uzakta iken başına bir iş gelmesinden korktuk, telaşlanıp ayağa kalktık. İlk telaşlanan ben oldum ve Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i aramak üzere yola çıktım. Nihayet ensardan Neccâroğulları'na ait bir bahçeye geldim. Bir kapı bulabilir miyim diye etrafını dolaştım ama bulamadım. Bir de baktım ki dışarıdaki bir kuyudan bahçenin içine küçük bir ark -metinde geçen er-rebî' (الرَّبِيعُ) “küçük su arkı” demektir- giriyor. Hemen büzülüp küçüldüm ve Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına girdim. “Ebû Hüreyre sen misin?” buyurdu. ‘Evet, yâ Resûlallah’ dedim. “Nedir hâlin?” buyurdu. Dedim ki: ‘Aramızdaydın, kalkıp gittin ve dönmen gecikti. Bizden uzakta iken başına bir iş gelmesinden korktuk ve telaşlandık. İlk telaşlanan ben oldum ve bu bahçeye geldim, tilkinin büzülüp girdiği gibi büzülerek içeri girdim; şu insanlar da arkamdan geliyorlar.’ Bunun üzerine: “Ey Ebû Hüreyre!” buyurdu ve bana nalınlarını (terliklerini) vererek şöyle dedi: “Şu iki nalınımla git; bu bahçenin arkasında kalbiyle kesin olarak inanarak Allah'tan başka ilâh olmadığına şahitlik eden kime rastlarsan onu cennetle müjdele...” Râvi hadisi uzun uzadıya zikretti. Müslim rivayet etmiştir. er-Rebî' (الرَّبِيعُ) “küçük nehir” demektir; hadiste de açıkladığı üzere -cîm'in fethasıyla- el-cedvel (الجَدْوَلُ) yani “su arkı”dır. Râvinin ihtefertü (احْتَفَرْتُ) sözü noktasız râ ile (“kazdım” anlamında) ve noktalı zây ile (ihtefeztü şeklinde) rivayet edilmiştir. Noktalı zây ile olan rivayetin anlamı: “İçeri girmem mümkün oluncaya kadar büzülüp küçüldüm” demektir.

710. Hadis

وعن ابن شِمَاسَة ، قَالَ : حَضَرْنَا عَمْرَو بنَ العَاصِ رضي الله عنه وَهُوَ في سِيَاقَةِ الْمَوْتِ ، فَبَكَى طَوِيلاً ، وَحَوَّلَ وَجْهَهُ إِلَى الجِدَارِ ، فَجَعَلَ ابْنُهُ ، يَقُولُ : يَا أبَتَاهُ ، أمَا بَشَّرَكَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم بكَذَا ؟ أمَا بَشَّرَكَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم بِكَذَا ؟ فَأقْبَلَ بِوَجْهِهِ ، فَقَالَ : إنَّ أفْضَلَ مَا نُعِدُّ شَهَادَةُ أنْ لا إلهَ إِلاَّ الله ، وَأنَّ مُحَمَّداً رسول اللهِ ، إنِّي قَدْ كُنْتُ عَلَى أطْبَاقٍ ثَلاَثٍ : لَقَدْ رَأيْتُنِي وَمَا أحَدٌ أشَدُّ بُغضاً لرسولِ الله صلى الله عليه وسلم مِنِّي ، وَلاَ أحَبَّ إليَّ مِنْ أنْ أكُونَ قدِ اسْتَمكنتُ مِنْهُ فَقَتَلْتُه ، فَلَوْ مُتُّ عَلَى تلكَ الحَالِ لَكُنْتُ مِنْ أهْلِ النَّارِ ، فَلَمَّا جَعَلَ اللهُ الإسلامَ في قَلْبِي أتَيْتُ النبيَّ صلى الله عليه وسلم ، فقُلْتُ : ابسُطْ يَمِينَكَ فَلأُبَايِعُك ، فَبَسَطَ يَمِينَهُ فَقَبَضْتُ يَدِي ، فَقَالَ : (( مَا لَكَ يَا عَمْرُو ؟ )) قلتُ: أردتُ أنْ أشْتَرِطَ ، قَالَ : (( تَشْتَرِط مَاذا ؟ )) قُلْتُ : أنْ يُغْفَرَ لِي ، قَالَ : (( أمَا عَلِمْتَ أن الإسلامَ يَهْدِمُ مَا كَانَ قَبْلَهُ ، وَأن الهِجْرَةَ تَهْدِمُ مَا كَانَ قَبلَهَا ، وَأنَّ الحَجَّ يَهْدِمُ مَا كَانَ قَبْلَهُ ؟ )) وَمَا كَانَ أحدٌ أحَبَّ إليَّ مِنْ رَسُولِ الله صلى الله عليه وسلم ، وَلاَ أجَلَّ في عَيني مِنْهُ وَمَا كُنْتُ أُطيقُ أن أملأ عَيني مِنْهُ ؛ إجلالاً لَهُ ، ولو سئلت أن أصفه مَا أطقت ، لأني لَمْ أكن أملأ عيني مِنْهُ ، ولو مُتُّ عَلَى تِلْكَ الحالِ لَرجَوْتُ أن أكُونَ مِنْ أهْلِ الجَنَّةِ ، ثُمَّ وَلِينَا أشْيَاءَ مَا أدْرِي مَا حَالِي فِيهَا ؟ فَإذَا أنَا مُتُّ فَلاَ تَصحَبَنِّي نَائِحَةٌ وَلاَ نَارٌ ، فَإذا دَفَنْتُمُونِي ، فَشُنُّوا عَليَّ التُّرابَ شَنّاً ، ثُمَّ أقِيمُوا حَوْلَ قَبْرِي قَدْرَ مَا تُنْحَرُ جَزورٌ ، وَيُقْسَمُ لَحْمُهَا ، حَتَّى أَسْتَأنِسَ بِكُمْ ، وَأنْظُرَ مَا أُرَاجعُ بِهِ رسُلَ رَبّي . رواه مسلم . قَوْله : (( شُنُّوا )) رُوِي بالشّين المعجمة والمهملةِ ، أيْ : صُبُّوه قَليلاً قَليلاً ، والله سبحانه أعلم .

İbn Şimâse'den rivayet edildi; dedi ki: Amr b. el-Âs radıyallâhu anh ölüm döşeğindeyken yanına gittik. Uzun süre ağladı ve yüzünü duvara döndü. Oğlu: ‘Babacığım! Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem seni şununla müjdelemedi mi? Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem seni şununla müjdelemedi mi?’ demeye başladı. Bunun üzerine [Amr] yüzünü döndü ve şöyle dedi: ‘Ahiret için hazırladığımız şeylerin en faziletlisi, Allah'tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Resûlü olduğuna şahitlik etmektir. Doğrusu ben üç devre geçirdim: Kendimi öyle bir hâlde gördüm ki Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e benden daha şiddetli buğzeden kimse yoktu ve elime fırsat geçirip onu öldürmekten daha çok hoşuma gidecek bir şey yoktu. Eğer o hâl üzere ölseydim kesinlikle cehennemliklerden olurdum. Allah kalbime İslâm'ı koyunca Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'e geldim ve: ‘Sağ elini uzat da sana biat edeyim’ dedim. Sağ elini uzattı, ben ise elimi geri çektim. “Neyin var ey Amr?” buyurdu. ‘Şart koşmak istedim’ dedim. “Ne şart koşacaksın?” buyurdu. ‘Günahlarımın bağışlanmasını’ dedim. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Bilmez misin ki İslâm kendisinden önceki günahları silip süpürür, hicret kendisinden öncekileri silip süpürür ve hac da kendisinden öncekileri silip süpürür?” Artık bana Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den daha sevimli, gözümde ondan daha yüce kimse yoktu. Ona duyduğum derin saygıdan ötürü kendisine doyasıya bakmaya güç yetiremezdim. Eğer bana onu anlatmam sorulsaydı buna gücüm yetmezdi; çünkü ona doyasıya bakamazdım. Şayet o hâl üzere ölseydim cennetliklerden olmayı umardım. Sonra birtakım yönetim işleri üstlendik ki bunlarda hâlimin ne olacağını bilmiyorum. Ben öldüğüm zaman cenazemin peşinden ağıt yakan kadın ve ateş gelmesin. Beni defnettiğinizde üzerime toprağı azar azar dökün. Sonra bir deve kesilip etinin paylaştırılacağı kadar bir süre kabrimin etrafında durun ki sizin varlığınızla ünsiyet bulayım ve Rabbimin elçilerine ne cevap vereceğime bakayım.’ Müslim rivayet etmiştir. Şünnû (شُنُّوا) sözü noktalı şîn ile ve noktasız sîn ile (sünnû şeklinde) rivayet edilmiştir; “onu azar azar dökün” demektir. Yüce Allah en iyisini bilir.