668. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ، صَاحِبُ الزِّيَادِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الْحَارِثِ، قَالَ خَطَبَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ فِي يَوْمٍ ذِي رَدْغٍ، فَأَمَرَ الْمُؤَذِّنَ لَمَّا بَلَغَ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ. قَالَ قُلِ الصَّلاَةُ فِي الرِّحَالِ، فَنَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، فَكَأَنَّهُمْ أَنْكَرُوا فَقَالَ كَأَنَّكُمْ أَنْكَرْتُمْ هَذَا إِنَّ هَذَا فَعَلَهُ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنِّي ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ إِنَّهَا عَزْمَةٌ، وَإِنِّي كَرِهْتُ أَنْ أُحْرِجَكُمْ. وَعَنْ حَمَّادٍ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ نَحْوَهُ، غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ كَرِهْتُ أَنْ أُؤَثِّمَكُمْ، فَتَجِيئُونَ تَدُوسُونَ الطِّينَ إِلَى رُكَبِكُمْ.
Abdullah b. Abdülvehhâb bize tahdis etti, dedi ki: Hammâd b. Zeyd bize tahdis etti, dedi ki: ez-Ziyâdî’nin arkadaşı Abdülhamîd bize tahdis etti, dedi ki: Abdullah b. el-Hâris’ten işittim; o şöyle dedi: Çamurlu (redğ) bir günde İbn Abbas (r.a.) bize hutbe verdi. Müezzin “Hayye ale’s-salâh” kısmına gelince ona: “Namaz konakladığınız yerlerde (es-salâtü fi’r-rihâl) [kılınsın] de!” diye emretti. Bu durumu gören insanlar birbirlerine bakıştılar, sanki bu uygulamayı garipsediler. Bunun üzerine İbn Abbas: “Sanki bunu garipsediniz; [oysa] bunu benden daha hayırlı olan zat —yani Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem— yapmıştır. Cuma namazı kesin bir emirdir (azmetün); ancak ben sizi [çamurlu yolda yürütüp] zora sokmak istemedim” dedi. Hammâd-Âsım-Abdullah b. el-Hâris-İbn Abbas yoluyla gelen benzeri bir rivayette ise şöyledir: “…Sizi günaha sokmak istemedim; [yoksa] dizlerinize kadar çamura batarak [camiye] gelirdiniz.”