1210. Hadis
حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ صَلَّى صَلاَةً قَالَ " إِنَّ الشَّيْطَانَ عَرَضَ لِي، فَشَدَّ عَلَىَّ لِيَقْطَعَ الصَّلاَةَ عَلَىَّ، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ، فَذَعَتُّهُ، وَلَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ أُوثِقَهُ إِلَى سَارِيَةٍ حَتَّى تُصْبِحُوا فَتَنْظُرُوا إِلَيْهِ فَذَكَرْتُ قَوْلَ سُلَيْمَانَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي. فَرَدَّهُ اللَّهُ خَاسِيًا ". ثُمَّ قَالَ النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ فَذَعَتُّهُ بِالذَّالِ أَىْ خَنَقْتُهُ وَفَدَعَّتُّهُ مِنْ قَوْلِ اللَّهِ {يَوْمَ يُدَعُّونَ} أَىْ يُدْفَعُونَ وَالصَّوَابُ، فَدَعَتُّهُ إِلاَّ أَنَّهُ كَذَا قَالَ بِتَشْدِيدِ الْعَيْنِ وَالتَّاءِ.
Mahmûd bize tahdis etti, Şebâbe bize tahdis etti, Şu’be bize tahdis etti; Muhammed b. Ziyâd’dan, o da Ebû Hureyre radıyallâhu anh’dan, o da Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’den [naklen] [rivayet edildiğine göre, o şöyle] buyurdu: “Şeytan karşıma çıktı ve [onunla mücadele etmemi sağlayarak] namazımı kestirmek için bana saldırdı. Allah beni ona galip kıldı da ben onu boğazından yakalayıp boğdum (zeattühu). Onu, sabaha kadar [mescidin] direklerinden birine bağlamayı ve sabah olunca hepinizin ona bakmasını gerçekten arzuladım. Ancak Süleyman aleyhisselâm’ın: ‘Rabbim! Bana, benden sonra hiç kimseye nasip olmayacak bir mülk (hükümranlık) bahşet’ (Sâd, 38/35) sözünü hatırladım. Bunun üzerine Allah onu [rahmetinden uzaklaştırılmış,] hor ve hakir bir halde (hâsiyen) geri çevirdi.” Sonra Nadr b. Şümeyl [şöyle] dedi: ‘Fe-zeattühu’ [zâl harfiyle] ‘onu boğdum’ demektir. ‘Ve feda’tühu’ ise Allah Teâlâ’nın: ‘O gün [cehennem ateşine] itilirler’ (Tûr, 52/13) kavlindeki ‘yuda’ûn’ yani ‘itilirler’ manasındadır. Doğrusu ‘feda’tühu’dur ancak ravi [Şu’be] ayn ve te harflerini şeddeli olarak [feda’ttühu şeklinde] telaffuz etmiştir.