1290. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ ـ وَهْوَ الشَّيْبَانِيُّ ـ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ لَمَّا أُصِيبَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ جَعَلَ صُهَيْبٌ يَقُولُ وَاأَخَاهُ. فَقَالَ عُمَرُ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ الْحَىِّ ".
İsmâil b. Halîl bize tahdis etti, Ali b. Müshir bize tahdis etti, Ebû İshâk —ki o eş-Şeybânî’dir— bize tahdis etti; Ebû Bürde’den, o da babasından [naklen] [o şöyle] dedi: Ömer radıyallâhu anh [hançerlenip] ağır yara aldığında Suheyb [üzüntüsünden]: “Vah kardeşim (vâ-ehâh)!” demeye başladı. Bunun üzerine Ömer: “Bilmez misin ki Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem: ‘Şüphesiz ölü, hayatta olanın [arkasından feryat ederek] ağlamasıyla azap görür (müteellim olur/incinir)’ buyurmuştur” dedi.