1352. Hadis
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَامِرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دُفِنَ مَعَ أَبِي رَجُلٌ فَلَمْ تَطِبْ نَفْسِي حَتَّى أَخْرَجْتُهُ فَجَعَلْتُهُ فِي قَبْرٍ عَلَى حِدَةٍ.
Alî b. Abdullah bize tahdis etti, Saîd b. Âmir bize tahdis etti; Şu’be’den, o İbn Ebî Necîh’den, o Atâ’dan, o da Câbir [b. Abdullah] radıyallâhu anh’dan [naklen] [o şöyle] dedi: Babam [Abdullah b. Amr] ile beraber [başka] bir adam [aynı kabre] defnedilmişti. [Babamın bir başkasıyla aynı kabirde bulunmasına] gönlüm bir türlü razı olmadı (lem tatıb nefsî); nihayet [bir süre sonra] onu [oradan] çıkardım ve tek başına (alâ hıde) [müstakil] bir kabre koydum.