1502. Hadis
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَمْرٍو الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، حَدَّثَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ غَدَوْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ لِيُحَنِّكَهُ، فَوَافَيْتُهُ فِي يَدِهِ الْمِيسَمُ يَسِمُ إِبِلَ الصَّدَقَةِ.
İbrahim b. el-Münzir bize tahdis etti, Velîd bize tahdis etti, Ebû Amr el-Evzâî bize tahdis etti, İshak b. Abdullah b. Ebî Talha bana tahdis etti; Enes b. Mâlik radıyallâhu anh bana tahdis etti, [şöyle] dedi: (Kardeşim) Abdullah b. Ebî Talha’yı tahnik yapması (damaklaması) için erkenden Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e götürdüm. [Oraya vardığımda] ona rastladım; elinde damga aleti/dağlama demiri (mîsem) vardı ve sadaka (zekât) develerini damgalıyordu.