1769. Hadis
وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ كَانَ إِذَا أَقْبَلَ بَاتَ بِذِي طُوًى، حَتَّى إِذَا أَصْبَحَ دَخَلَ، وَإِذَا نَفَرَ مَرَّ بِذِي طُوًى وَبَاتَ بِهَا حَتَّى يُصْبِحَ، وَكَانَ يَذْكُرُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ.
Ve Muhammed b. Îsâ (şöyle) dedi: Hammâd bize tahdis etti; Eyyûb’dan, o Nâfi’den, o da İbn Ömer’den radıyallâhu anhumâ [naklen]; şöyle dedi: O (İbn Ömer), (Mekke’ye) geldiği zaman sabah oluncaya kadar Zü-Tuvâ’da geceler, sonra (şehre) girerdi. (Mekke’den) ayrılıp yola çıktığı (nefr ettiği) zaman da Zü-Tuvâ’ya uğrar ve sabah oluncaya kadar orada gecelerdi. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in de böyle yaptığını zikrederdi.