125. Hadis
حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ حَفْصٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، سُلَيْمَانُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي، مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي خَرِبِ الْمَدِينَةِ، وَهُوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَسِيبٍ مَعَهُ، فَمَرَّ بِنَفَرٍ مِنَ الْيَهُودِ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ سَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ تَسْأَلُوهُ لاَ يَجِيءُ فِيهِ بِشَىْءٍ تَكْرَهُونَهُ. فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَنَسْأَلَنَّهُ. فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَقَالَ يَا أَبَا الْقَاسِمِ، مَا الرُّوحُ فَسَكَتَ. فَقُلْتُ إِنَّهُ يُوحَى إِلَيْهِ. فَقُمْتُ، فَلَمَّا انْجَلَى عَنْهُ، قَالَ {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتُيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً}. قَالَ الأَعْمَشُ هَكَذَا فِي قِرَاءَتِنَا.
Kays b. Hafs bize tahdis etti, dedi ki: Abdulvahid bize tahdis etti, dedi ki: A’meş Süleyman bize tahdis etti; İbrahim’den; [o] Alkame’den; [o] Abdullah’tan; [o] dedi ki: Ben Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte Medine harabelerinde yürüyorken O, yanında bulunan bir hurma dalına (asib) dayanıyordu. Yahudilerden bir topluluğa uğradı. Birbirlerine: “Ona ruhtan sorun” dediler. Bazıları da: “Ona sormayın, (belki) o konuda hoşlanmayacağınız bir şeyle karşınıza gelir (cevap verir)” dedi. Bazıları: “Mutlaka ona soracağız” dedi. Onlardan bir adam kalktı ve: “Ey Ebu’l-Kasım! Ruh nedir?” dedi. [Nebi] sustu. Ben: “Şüphesiz O’na vahyediliyor” dedim. Hemen ayağa kalktım (perdeledim). O’ndan (vahiy hali) açılınca şöyle buyurdu: {Sana ruhtan soruyorlar. De ki: Ruh Rabbimin emrindendir. Size ilimden ancak az bir şey verilmiştir.} [İsra: 85] A’meş dedi ki: “Bizim kıraatimizde [ayet] böyledir.”