91. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ الْمَدِينِيُّ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَأَلَهُ رَجُلٌ عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " اعْرِفْ وِكَاءَهَا ـ أَوْ قَالَ وِعَاءَهَا ـ وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اسْتَمْتِعْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالَ فَضَالَّةُ الإِبِلِ فَغَضِبَ حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوْ قَالَ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ فَقَالَ " وَمَا لَكَ وَلَهَا مَعَهَا سِقَاؤُهَا وَحِذَاؤُهَا، تَرِدُ الْمَاءَ، وَتَرْعَى الشَّجَرَ، فَذَرْهَا حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ". قَالَ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ".
Abdullah b. Muhammed bize tahdis etti, dedi ki: Ebu Amir bize tahdis etti, dedi ki: Süleyman b. Bilal el-Medeni bize tahdis etti; Rebia b. Ebi Abdurrahman'dan; [o] Münbais'in azatlısı Yezid'den; [o] Zeyd b. Halid el-Cüheni'den; [o] dedi ki: Bir adam Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'e buluntu maldan (lukata) sordu. [Nebi] buyurdu ki: “Onun bağını -veya kabını dedi- ve ağız bağını (ifas) tanı (iyice belle). Sonra onu bir sene tanıt (duyur). Sonra ondan faydalan. Eğer sahibi (rabbi) gelirse ona öde (teslim et).” [Adam]: “Peki kaybolan develer?” dedi. [Nebi] yanakları kızarana kadar -veya yüzü kızarana kadar dedi- öfkelendi ve: “Sana ne ondan! Onunla beraber su kırbası (su deposu) ve ayakkabısı (tabanı) vardır. Suya gider, ağaçtan yer. Sahibine kavuşuncaya kadar onu bırak” buyurdu. [Adam]: “Peki kaybolan koyunlar?” dedi. [Nebi]: “Senindir, veya kardeşinindir, veya kurdundur” buyurdu.