1959. Hadis
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ أَفْطَرْنَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ غَيْمٍ، ثُمَّ طَلَعَتِ الشَّمْسُ. قِيلَ لِهِشَامٍ فَأُمِرُوا بِالْقَضَاءِ قَالَ بُدٌّ مِنْ قَضَاءٍ. وَقَالَ مَعْمَرٌ سَمِعْتُ هِشَامًا لاَ أَدْرِي أَقْضَوْا أَمْ لاَ.
Abdullah b. Ebû Şeybe bize tahdis etti, Ebû Üsâme bize tahdis etti; Hişâm b. Urve’den, [o] Fâtıma [bint el-Münzir]’den, o da Esmâ bint Ebû Bekir radıyallâhu anhumâ’dan [naklen]; şöyle demiştir: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in zamanında, bulutlu bir günde (akşam oldu zannederek) iftar ettik, sonra güneş (tekrar) çıkıverdi. Hişâm’a: “(Bunun üzerine) kaza etmeleri emredildi mi?” diye sorulunca: “Kaza etmek kaçınılmazdır (budda min kadâ)” demiştir. Ma’mer ise: “Hişâm’dan [şöyle] işittim: ‘Kaza mı ettiler yoksa etmediler mi bilmiyorum’ [diyordu]” demiştir.