2091. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ خَبَّابٍ، قَالَ كُنْتُ قَيْنًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ لِي عَلَى الْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ دَيْنٌ، فَأَتَيْتُهُ أَتَقَاضَاهُ قَالَ لاَ أُعْطِيكَ حَتَّى تَكْفُرَ بِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لاَ أَكْفُرُ حَتَّى يُمِيتَكَ اللَّهُ، ثُمَّ تُبْعَثَ. قَالَ دَعْنِي حَتَّى أَمُوتَ وَأُبْعَثَ، فَسَأُوتَى مَالاً وَوَلَدًا فَأَقْضِيَكَ فَنَزَلَتْ {أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لأُوتَيَنَّ مَالاً وَوَلَدًا * أَطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا }
Muhammed b. Beşşâr bize tahdis etti, İbn Ebû Adiy bize tahdis etti; Şu’be’den, [o] Süleyman [el-A’meş]’den, [o] Ebû’l-Duha’dan, [o] Mesrûk’tan, o da Habbâb [b. el-Eret]’ten [naklen]; şöyle demiştir: Ben Cahiliye (Câhiliyye) döneminde demirci/usta (kayn) idim. Âs b. Vâil’de bir alacağım (deyn) vardı. Onu talep etmek (atakâdâhu) için yanına gittim. O: “Muhammed’i inkâr edinceye kadar sana [alacağını] vermeyeceğim” dedi. Ben de: “Allah seni öldürüp tekrar diriltinceye kadar [seni] inkâr etmeyeceğim” dedim. O: “[Öyleyse] beni öldürülüp diriltilinceye kadar bırak; o zaman bana mal ve evlat (mâlen ve veleden) verilecek de ben de [alacağını] sana ödeyeceğim” dedi. Bunun üzerine: { أَفَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآيَاتِنَا وَقَالَ لَأُوتَيَنَّ مَالاً وَوَلَدًا * أَطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا } “Ayetlerimizi inkâr eden ve ‘Bana mutlaka mal ve evlat verilecek’ diyeni gördün mü? O, gaybı mı öğrendi, yoksa Rahmân’ın katından bir söz mü aldı?” [Meryem: 77-78] ayetleri nazil oldu.