145. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَمِّهِ، وَاسِعِ بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِنَّ نَاسًا يَقُولُونَ إِذَا قَعَدْتَ عَلَى حَاجَتِكَ، فَلاَ تَسْتَقْبِلِ الْقِبْلَةَ وَلاَ بَيْتَ الْمَقْدِسِ. فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَقَدِ ارْتَقَيْتُ يَوْمًا عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ لَنَا، فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى لَبِنَتَيْنِ مُسْتَقْبِلاً بَيْتَ الْمَقْدِسِ لِحَاجَتِهِ. وَقَالَ لَعَلَّكَ مِنَ الَّذِينَ يُصَلُّونَ عَلَى أَوْرَاكِهِمْ، فَقُلْتُ لاَ أَدْرِي وَاللَّهِ. قَالَ مَالِكٌ يَعْنِي الَّذِي يُصَلِّي وَلاَ يَرْتَفِعُ عَنِ الأَرْضِ، يَسْجُدُ وَهُوَ لاَصِقٌ بِالأَرْضِ.
Abdullah b. Yusuf bize tahdis etti, dedi ki: Malik bize haber verdi; Yahya b. Said’den; [o] Muhammed b. Yahya b. Habban’dan; [o] amcası Vasi’ b. Habban’dan; [o] Abdullah b. Ömer’den [naklen] ki; [Abdullah b. Ömer] şöyle diyordu: Bazı insanlar diyorlar ki: “Hacetini gidermek için oturduğun zaman kıbleye ve Beyt-i Makdis’e dönme.” Abdullah b. Ömer dedi ki: “Bir gün bir evimizin damına çıktım. Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’i iki kerpiç üzerinde, ihtiyacı için Beyt-i Makdis’e dönmüş olarak gördüm.” [Sonra Abdullah b. Ömer kendisiyle konuşan kişiye]: “Belki de sen uylukları üzerine secde edenlerdensin (acemilerdensin)” dedi. [O kişi]: “Vallahi bilmiyorum” dedi. Malik dedi ki: Şunu kastediyor: Namaz kılan ve yerden yükselmeyen (karnını uyluklarından ayırmayan/yapışık secde eden) kimse.