2958. Hadis
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ رَجَعْنَا مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَمَا اجْتَمَعَ مِنَّا اثْنَانِ عَلَى الشَّجَرَةِ الَّتِي بَايَعْنَا تَحْتَهَا، كَانَتْ رَحْمَةً مِنَ اللَّهِ. فَسَأَلْتُ نَافِعًا عَلَى أَىِّ شَىْءٍ بَايَعَهُمْ عَلَى الْمَوْتِ قَالَ لاَ، بَايَعَهُمْ عَلَى الصَّبْرِ.
Bize Mûsâ b. İsmâil tahdis etti. Bize Cüveyriye, Nâfi’den [naklederek] şöyle dedi: İbn Ömer —radıyallâhu anhumâ— şöyle demiştir: [Hudeybiye’den] sonraki yıl geri döndüğümüzde, altında biat ettiğimiz ağaç hakkında bizden iki kişi dahi birleşemedi. Bu Allah’tan [gelen] bir rahmetti. Nâfi’ye: "Onlar ne üzerine biat ettiler? Ölüm üzerine mi?" diye sordum. O: "Hayır, (Nebi) onlardan sabır üzerine biat aldı." dedi.