3004. Hadis
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْعَبَّاسِ الشَّاعِرَ ـ وَكَانَ لاَ يُتَّهَمُ فِي حَدِيثِهِ ـ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنَهُ فِي الْجِهَادِ فَقَالَ " أَحَىٌّ وَالِدَاكَ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " فَفِيهِمَا فَجَاهِدْ ".
Bize Âdem tahdis etti. Bize Şu'be tahdis etti. Bize Habîb b. Ebû Sâbit tahdis etti. Dedi ki: Ebû’l-Abbâs eş-Şâir’den —ki o hadis rivayetinde (güvenilirliği hususunda) asla itham edilmezdi— [şunları] işittim: Abdullah b. Amr’ın —radıyallâhu anhumâ— şöyle dediğini işitmiş: 'Bir adam Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem—’e gelerek cihat etmek için ondan izin istedi. (Nebi) ona: «Anababan hayatta mı?» diye sordu. Adam: «Evet.» deyince, (Nebi): «O hâlde sen (onlara hizmet ederek) onlarda cihat et!» buyurdu.'