3035. Hadis
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا حَجَبَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ أَسْلَمْتُ، وَلاَ رَآنِي إِلاَّ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِي. وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ إِنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ. فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ".
Bana Muhammed b. Abdullah b. Numeyr tahdis etti. Bize İbn İdrîs tahdis etti. İsmâîl’den, o da Kays’tan, o da Cerîr (b. Abdullah)’tan —radıyallâhu anh— [naklederek şunları] tahdis etti: 'Müslüman olduğum günden beri Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem— huzuruna çıkmama asla engel koymadı ve beni her alışında (gördüğünde) mutlaka yüzüme gülümsedi. Bir keresinde ona, at üzerinde (sarsılmadan) sağlam duramadığımı arz etmiştim. Bunun üzerine eliyle göğsüme vurdu ve: «Allah’ım! Onu (sapasağlam) sabit kıl; onu hidayet rehberi ve hidayete ermiş biri eyle!» diye dua buyurdu.'