3133. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ وَحَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ عَاصِمٍ الْكُلَيْبِيُّ ـ وَأَنَا لِحَدِيثِ الْقَاسِمِ، أَحْفَظُ ـ عَنْ زَهْدَمٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ أَبِي مُوسَى، فَأُتِيَ ذَكَرَ دَجَاجَةً وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ بَنِي تَيْمِ اللَّهِ أَحْمَرُ كَأَنَّهُ مِنَ الْمَوَالِي، فَدَعَاهُ لِلطَّعَامِ فَقَالَ إِنِّي رَأَيْتُهُ يَأْكُلُ شَيْئًا، فَقَذِرْتُهُ، فَحَلَفْتُ لاَ آكُلُ. فَقَالَ هَلُمَّ فَلأُحَدِّثْكُمْ عَنْ ذَاكَ، إِنِّي أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي نَفَرٍ مِنَ الأَشْعَرِيِّينَ نَسْتَحْمِلُهُ فَقَالَ " وَاللَّهِ لاَ أَحْمِلُكُمْ، وَمَا عِنْدِي مَا أَحْمِلُكُمْ ". وَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِنَهْبِ إِبِلٍ، فَسَأَلَ عَنَّا فَقَالَ " أَيْنَ النَّفَرُ الأَشْعَرِيُّونَ ". فَأَمَرَ لَنَا بِخَمْسِ ذَوْدٍ غُرِّ الذُّرَى، فَلَمَّا انْطَلَقْنَا قُلْنَا مَا صَنَعْنَا لاَ يُبَارَكُ لَنَا، فَرَجَعْنَا إِلَيْهِ فَقُلْنَا إِنَّا سَأَلْنَاكَ أَنْ تَحْمِلَنَا، فَحَلَفْتَ أَنْ لاَ تَحْمِلَنَا أَفَنَسِيتَ قَالَ " لَسْتُ أَنَا حَمَلْتُكُمْ، وَلَكِنَّ اللَّهَ حَمَلَكُمْ، وَإِنِّي وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لاَ أَحْلِفُ عَلَى يَمِينٍ فَأَرَى غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا إِلاَّ أَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ وَتَحَلَّلْتُهَا ".
Bize Abdullah b. Abdülvehhâb tahdis etti. Bize Hammâd tahdis etti. Bize Eyyûb, Ebû Kılâbe’den; o da —hadisini daha iyi ezberlediğim— el-Kāsım b. Âsım el-Küleybî kanalıyla Zehdem’den [naklederek şunları] tahdis etti: Ebû Mûsâ el-Eş’arî’nin yanındaydık, kendisine bir tavuk [yemeği] sunuldu. Yanında Teymullâh oğullarından azatlı bir köle olduğu anlaşılan esmer/kırmızı bir adam vardı. Ebû Mûsâ onu yemeğe çağırdı. Adam: 'Ben o tavuğun pis bir şeyler yediğini görmüş ve ondan tiksinmiştim; bu yüzden onu hiç yemeyeceğime yemin ettim.' dedi. Bunun üzerine Ebû Mûsâ: 'Beri gel (otur da anlatayım)! Ben, Eş’arîlerden bir grupla beraber bizi (cihada) bindirecek bir vasıta vermesi için Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem—’e gitmiştim. Efendimiz: «Vallahi sizi bindirecek bir şeyim yok, sizi üzerlerine oturtacağım binitler de yanımda mevcut değil!» diyerek yemin etmişti. Derken Resûlullah —sallallâhu aleyhi ve sellem—’e birtakım develer getirildi. Bizi sorup: «O Eş’arî topluluğu nerede?» buyurdu ve bize beyaz hörgüçlü beşer [grup halinde] deve verilmesini emretti. Yola koyulduğumuzda birbirimize: «Biz ne yaptık böyle? Resûlullah bindirmeyeceğine yemin etmişti; O yeminini unuttu mu (da biz aldık)? Bu iş bize bereket getirmez!» dedik. Tekrar huzuruna varıp: «Ya Resûlullah! Yemin etmişken bizi bindirdin, yeminini mi unuttun?» diye sorduk. Efendimiz şöyle buyurdu: «Sizi aslında ben değil, (bu rızkı ulaştırarak) Allah bindirdi! Vallahi ben —inşâallah— bir işe yemin eder de sonra başka bir şeyin ondan daha hayırlı olduğunu görürsem; mutlaka o hayırlı olanı yapar ve yeminimin kefaretini vererek ondan dönerim.»'