3150. Hadis
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ آثَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أُنَاسًا فِي الْقِسْمَةِ، فَأَعْطَى الأَقْرَعَ بْنَ حَابِسٍ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ، وَأَعْطَى عُيَيْنَةَ مِثْلَ ذَلِكَ، وَأَعْطَى أُنَاسًا مِنْ أَشْرَافِ الْعَرَبِ، فَآثَرَهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْقِسْمَةِ. قَالَ رَجُلٌ وَاللَّهِ إِنَّ هَذِهِ الْقِسْمَةَ مَا عُدِلَ فِيهَا، وَمَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لأُخْبِرَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. فَأَتَيْتُهُ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " فَمَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ يَعْدِلِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ رَحِمَ اللَّهُ مُوسَى قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Bize Osmân b. Ebû Şeybe tahdis etti. Bize Cerîr, Mansûr’dan, o Ebû Vâil’den, o da Abdullah b. Mes’ûd’dan —radıyallâhu anh— [naklederek şunları] tahdis etti: Huneyn savaşı günü Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem— taksimatta bazı insanlara (diğerlerine nazaran) öncelik tanıdı. Akra’ b. Hâbis’e yüz deve verdi, Uyeyne’ye de ayn miktar (yüz deve) verdi. Arap eşrafından bazı kimselere de ihsanlarda bulunup o gün taksimatta onları kayırdı [öncelikli kıldı]. Bunun üzerine bir adam (bu tasarrufa itiraz ederek): 'Vallahi şu taksimatta ne adalet gözetilmiştir ne de (haşa) bunda Allah rızası murat edilmemiştir!' dedi. Ben de (kendi kendime): 'Vallahi bu sözü gidip Resûlullah —sallallâhu aleyhi ve sellem—’e haber vereceğim!' dedim. Efendimiz’e varıp durumu anlattığımda şöyle buyurdu: 'Eğer Allah ve Resulü (de) adaletli davranmazsa, başka kim adil olabilir? Allah, Mûsâ’ya rahmet eylesin; O, (kendi kavminden) bundan çok daha ağır sözlerle incitilip eziyet görmüştü de yine de sabretmişti!'