3181. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا أَبُو حَمْزَةَ، قَالَ سَمِعْتُ الأَعْمَشَ، قَالَ سَأَلْتُ أَبَا وَائِلٍ شَهِدْتَ صِفِّينَ قَالَ نَعَمْ، فَسَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ، يَقُولُ اتَّهِمُوا رَأْيَكُمْ، رَأَيْتُنِي يَوْمَ أَبِي جَنْدَلٍ وَلَوْ أَسْتَطِيعُ أَنْ أَرُدَّ، أَمْرَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَرَدَدْتُهُ، وَمَا وَضَعْنَا أَسْيَافَنَا عَلَى عَوَاتِقِنَا لأَمْرٍ يُفْظِعُنَا إِلاَّ أَسْهَلْنَ بِنَا إِلَى أَمْرٍ، نَعْرِفُهُ غَيْرِ أَمْرِنَا هَذَا.
Bize Abdân tahdis etti. Bize Ebû Hamza haber verdi; el-A’meş’i şöyle derken işittim: Ebû Vâil’e 'Sıffîn (savaşın)da bulundun mu?' diye sordum. 'Evet' dedi ve Sahl b. Huneyf’in —radıyallâhu anh— (o günlerde halka) şöyle dediğini nakletti: '(Ey insanlar! Dinî ve toplumsal olaylarda) kendi şahsî görüşlerinizden [ve aklınızdan] şüphe duyun [hemen ona güvenmeyin]! Kendimi Ebû Cendal (ile ilgili antlaşma) gününde hatırlıyorum; şayet o gün Resûlullah —sallallâhu aleyhi ve sellem—’in emrini [kararını] geri çevirmeye gücüm yetseydi, onu mutlaka geri çevirirdim (zira aklım o günkü şartları kabul edemiyordu). Biz kılıçlarımızı omuzlarımıza; (geçmişte olduğu gibi) bizi dehşete düşüren zor durumları aşmak için koyarız. Ancak o günkü (Hüdeybiyye’deki sabrımız), bizi sonunda bildiğimiz/güvenli bir başarıya ulaştırdı. Şu anki (içinde bulunduğumuz karışıklık) ise bildiğimiz hiçbir duruma benzemiyor!'