3281. Hadis
حَدَّثَنِي مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، عَنْ صَفِيَّةَ ابْنَةِ حُيَىٍّ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُعْتَكِفًا، فَأَتَيْتُهُ أَزُورُهُ لَيْلاً فَحَدَّثْتُهُ ثُمَّ قُمْتُ، فَانْقَلَبْتُ فَقَامَ مَعِي لِيَقْلِبَنِي. وَكَانَ مَسْكَنُهَا فِي دَارِ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، فَمَرَّ رَجُلاَنِ مِنَ الأَنْصَارِ، فَلَمَّا رَأَيَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَسْرَعَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى رِسْلِكُمَا إِنَّهَا صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ ". فَقَالاَ سُبْحَانَ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " إِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ الإِنْسَانِ مَجْرَى الدَّمِ، وَإِنِّي خَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا سُوءًا ـ أَوْ قَالَ ـ شَيْئًا ".
Bana Mahmûd b. Gıylân tahdis etti. Bize Abdürrezzâk tahdis etti. Ma’mer, ez-Zührî’den; o Ali b. Hüseyin’den; o da Safiyye bint Huyey’den —radıyallâhu anhâ— şöyle nakletti: Resûlullah —sallallâhu aleyhi ve sellem— itikâfta iken bir gece onu ziyarete gittim. Bir süre kendisiyle konuştum, sonra dönmek üzere kalktım. Efendimiz de beni uğurlamak için benimle birlikte kalktı. (O dönemde Safiyye, Üsâme b. Zeyd’in evinde kalıyordu.) Derken Ensâr’dan iki adam oradan geçiyordu. Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem—’i görünce hızlı yürümeye başladılar. Bunun üzerine Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem— onlara: 'Yavaş olun! Bu (yanımdaki kadın eşim) Safiyye bint Huyey’dir!' buyurdu. Onlar: 'Sübhânallah! Ey Allah’ın Resûlü! (Sizden asla şüphe etmeyiz)' dediler. Efendimiz: 'Şüphesiz Şeytan, insanda kanın dolaştığı gibi dolaşır. Ben onun kalplerinize kötü bir düşünce —veya bir şey— atmasından korktum' buyurdu.