3350. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَخِي عَبْدُ الْحَمِيدِ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَلْقَى إِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ آزَرَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، وَعَلَى وَجْهِ آزَرَ قَتَرَةٌ وَغَبَرَةٌ، فَيَقُولُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ لاَ تَعْصِنِي فَيَقُولُ أَبُوهُ فَالْيَوْمَ لاَ أَعْصِيكَ. فَيَقُولُ إِبْرَاهِيمُ يَا رَبِّ، إِنَّكَ وَعَدْتَنِي أَنْ لاَ تُخْزِيَنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ، فَأَىُّ خِزْىٍ أَخْزَى مِنْ أَبِي الأَبْعَدِ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى إِنِّي حَرَّمْتُ الْجَنَّةَ عَلَى الْكَافِرِينَ، ثُمَّ يُقَالُ يَا إِبْرَاهِيمُ مَا تَحْتَ رِجْلَيْكَ فَيَنْظُرُ فَإِذَا هُوَ بِذِيخٍ مُلْتَطِخٍ، فَيُؤْخَذُ بِقَوَائِمِهِ فَيُلْقَى فِي النَّارِ ".
İsmâîl b. Abdullah bize söyledi, [dedi ki]: Kardeşim Abdülhamîd bana haber verdi; [o] İbn Ebû Zi'b'den; [o] Saîd el-Makburî'den; [o] Ebû Hureyre radıyallahu anh'den; [o da] Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'den [naklederek] şöyle buyurdu: “İbrahim Kıyamet günü babası Âzer ile karşılaşır. Âzer'in yüzünde (zilletten kaynaklanan) bir kara ve toz vardır. İbrahim ona: ‘Ben sana: “Bana isyan etme!” demedim mi?’ der. Babası (da): ‘Bugün sana isyan etmeyeceğim’ der. İbrahim: ‘Ey Rabbim! Şüphesiz Sen, (insanların) diriltilecekleri gün beni rezil etmeyeceğini bana vaat ettin. (Rahmetinden) kovulmuş babamdan daha büyük hangi rezillik olabilir?’ der. Allah Teâlâ: ‘Ben cenneti kâfirlere haram kıldım’ buyurur. Sonra (İbrahim'e): ‘Ey İbrahim! Ayaklarının altındaki nedir?’ denilir. (İbrahim) bakar; bir de ne görsün! (Pisliğe) bulanmış bir erkek sırtlan (vardır)! Hemen bacaklarından tutulur ve ateşe atılır.”