3584. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُومُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِلَى شَجَرَةٍ أَوْ نَخْلَةٍ، فَقَالَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَوْ رَجُلٌ ـ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ نَجْعَلُ لَكَ مِنْبَرًا قَالَ " إِنْ شِئْتُمْ ". فَجَعَلُوا لَهُ مِنْبَرًا، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ دُفِعَ إِلَى الْمِنْبَرِ، فَصَاحَتِ النَّخْلَةُ صِيَاحَ الصَّبِيِّ، ثُمَّ نَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَضَمَّهُ إِلَيْهِ تَئِنُّ أَنِينَ الصَّبِيِّ، الَّذِي يُسَكَّنُ، قَالَ " كَانَتْ تَبْكِي عَلَى مَا كَانَتْ تَسْمَعُ مِنَ الذِّكْرِ عِنْدَهَا ".
Ebu Nuaym bize tahdis etti. [O dedi ki]: Abdulvahid b. Eymen bize tahdis etti. [O] dedi ki: Babamı, Cabir b. Abdullah radıyallahu anhuma'dan [naklederken] işittim: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem cuma günü (hutbe verirken) bir ağaca veya hurma kütüğüne dayanarak dururdu. Ensar'dan bir kadın -veya bir adam-: 'Ey Allah'ın Resulü! Senin için bir minber yapmayalım mı?' dedi. [Nebi]: 'Eğer isterseniz [yapın]' buyurdu. Onun için bir minber yaptılar. Cuma günü olunca [Nebi] minbere yöneldi (çıktı). Bunun üzerine hurma kütüğü, bir çocuğun ağlaması gibi çığlık attı. Sonra Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem indi ve onu kucakladı. [Kütük], teskin edilmeye çalışılan bir çocuğun inlemesi gibi inliyordu. [Nebi] buyurdu ki: 'Onun yanında zikredilenleri (zikri) işittiği için ağlıyordu.'