3703. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ إِلَى سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ فَقَالَ هَذَا فُلاَنٌ ـ لأَمِيرِ الْمَدِينَةِ ـ يَدْعُو عَلِيًّا عِنْدَ الْمِنْبَرِ. قَالَ فَيَقُولُ مَاذَا قَالَ يَقُولُ لَهُ أَبُو تُرَابٍ. فَضَحِكَ قَالَ وَاللَّهِ مَا سَمَّاهُ إِلاَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، وَمَا كَانَ لَهُ اسْمٌ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْهُ. فَاسْتَطْعَمْتُ الْحَدِيثَ سَهْلاً، وَقُلْتُ يَا أَبَا عَبَّاسٍ كَيْفَ قَالَ دَخَلَ عَلِيٌّ عَلَى فَاطِمَةَ ثُمَّ خَرَجَ فَاضْطَجَعَ فِي الْمَسْجِدِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَيْنَ ابْنُ عَمِّكِ ". قَالَتْ فِي الْمَسْجِدِ. فَخَرَجَ إِلَيْهِ فَوَجَدَ رِدَاءَهُ قَدْ سَقَطَ عَنْ ظَهْرِهِ، وَخَلَصَ التُّرَابُ إِلَى ظَهْرِهِ، فَجَعَلَ يَمْسَحُ التُّرَابَ عَنْ ظَهْرِهِ فَيَقُولُ " اجْلِسْ يَا أَبَا تُرَابٍ ". مَرَّتَيْنِ.
Abdullah b. Mesleme bize tahdis etti. [O dedi ki]: Abdülaziz b. Ebi Hazim bize tahdis etti. [O], babasından [nakletti] ki: Bir adam Sehl b. Sa'd'a geldi ve: 'Şu falan kişi -Medine emirini kastediyordu- minberin yanında Ali'ye (isimlendirerek) sesleniyor (hakaret ediyor)' dedi. Sehl: 'Ne diyor?' dedi. [Adam]: 'Ona 'Ebû Türâb' (toprağın babası) diyor' dedi. Sehl güldü ve: 'Vallahi ona bu ismi ancak Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem vermiştir ve ona bundan daha sevimli bir ismi de yoktu' dedi. Ben (Ebu Hazim), Sehl'den bu hadisi anlatmasını rica ettim ve: 'Ey Ebu Abbas! Olay nasıl oldu?' dedim. [Sehl] şöyle anlattı: Ali, Fatıma'nın yanına girdi, sonra (aralarında bir şey geçince) dışarı çıktı ve mescidde (yere) uzandı. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem: 'Amcanın oğlu nerede?' diye sordu. [Fatıma]: 'Mescidde' dedi. [Nebi] onun yanına çıktı ve ridasının (örtüsünün) sırtından düştüğünü, sırtının da toprağa bulandığını gördü. Sırtındaki toprağı silmeye başladı ve: 'Otur ey Ebû Türâb! (Otur ey toprağın babası!)' buyurdu ve bunu iki kere söyledi.