3907. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، وَفَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، رضى الله عنها صَنَعْتُ سُفْرَةً لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ حِينَ أَرَادَا الْمَدِينَةَ، فَقُلْتُ لأَبِي مَا أَجِدُ شَيْئًا أَرْبُطُهُ إِلاَّ نِطَاقِي. قَالَ فَشُقِّيهِ. فَفَعَلْتُ، فَسُمِّيتُ ذَاتَ النِّطَاقَيْنِ.
Abdullah b. Ebû Şeybe bize söyledi, [dedi ki]: Ebû Üsâme bize söyledi, [dedi ki]: Hişâm bize söyledi; [o] babasından ve Fâtıma'dan, [onlar da] Esmâ radıyallahu anhâ'dan [naklettiler] ki, şöyle dedi: "Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ve Ebû Bekir Medine'ye gitmek istediklerinde onlar için bir yol azığı (sefer tası) hazırladım. Babama: 'Onu bağlamak için kuşağımdan (nitâk) başka bir şey bulamıyorum' dedim. (Babam): 'Öyleyse onu [ikiye] yar' dedi. Ben de öyle yaptım; bundan dolayı 'Zâtü'n-Nıtâkayn' (İki kuşak sahibi) diye isimlendirildim."