4506. Hadis
حَدَّثَنَا عَيَّاشُ بْنُ الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَرَأَ {فِدْيَةٌ طَعَامُ مَسَاكِينَ} قَالَ هِيَ مَنْسُوخَةٌ.
Bize Ayyâş b. el-Velîd tahdis etti, bize Abdülalâ tahdis etti, bize Ubeydullah tahdis etti, o Nâfi'den, o da İbn Ömer radıyallahu anhuma'dan [naklen] şöyle dedi: [İbn Ömer] {فِدْيَةٌ طَعَامُ مَسَاكِينَ} “...bir yoksul doyumu fidye vermesi gerekir” (el-Bakara, 184) şeklinde okudu ve: "O [ayet başındaki hüküm], mensuhtur (hükmü kaldırılmıştır)" dedi.