Binûn

4566. Hadis

Kaynak: Sahih-i Buhari · El-Buhari · Sahih-i Buhari (Standart Arapça Metin) · Türkçe çeviri

4566. Hadis

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَكِبَ عَلَى حِمَارٍ عَلَى قَطِيفَةٍ فَدَكِيَّةٍ، وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ وَرَاءَهُ، يَعُودُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ فِي بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ قَبْلَ وَقْعَةِ بَدْرٍ ـ قَالَ ـ حَتَّى مَرَّ بِمَجْلِسٍ فِيهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ، ابْنُ سَلُولَ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ فَإِذَا فِي الْمَجْلِسِ أَخْلاَطٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُشْرِكِينَ عَبَدَةِ الأَوْثَانِ وَالْيَهُودِ وَالْمُسْلِمِينَ، وَفِي الْمَجْلِسِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ، فَلَمَّا غَشِيَتِ الْمَجْلِسَ عَجَاجَةُ الدَّابَّةِ خَمَّرَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ أَنْفَهُ بِرِدَائِهِ، ثُمَّ قَالَ لاَ تُغَبِّرُوا عَلَيْنَا‏.‏ فَسَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِمْ ثُمَّ وَقَفَ فَنَزَلَ فَدَعَاهُمْ إِلَى اللَّهِ، وَقَرَأَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنَ، فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ أَيُّهَا الْمَرْءُ، إِنَّهُ لاَ أَحْسَنَ مِمَّا تَقُولُ، إِنْ كَانَ حَقًّا، فَلاَ تُؤْذِينَا بِهِ فِي مَجْلِسِنَا، ارْجِعْ إِلَى رَحْلِكَ، فَمَنْ جَاءَكَ فَاقْصُصْ عَلَيْهِ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَاغْشَنَا بِهِ فِي مَجَالِسِنَا، فَإِنَّا نُحِبُّ ذَلِكَ‏.‏ فَاسْتَبَّ الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْرِكُونَ وَالْيَهُودُ حَتَّى كَادُوا يَتَثَاوَرُونَ، فَلَمْ يَزَلِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَنُوا، ثُمَّ رَكِبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم دَابَّتَهُ فَسَارَ حَتَّى دَخَلَ عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ، فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا سَعْدُ أَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالَ أَبُو حُبَابٍ ‏"‏‏.‏ يُرِيدُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ‏"‏ قَالَ كَذَا وَكَذَا ‏"‏‏.‏ قَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، اعْفُ عَنْهُ وَاصْفَحْ عَنْهُ، فَوَالَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ، لَقَدْ جَاءَ اللَّهُ بِالْحَقِّ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ، لَقَدِ اصْطَلَحَ أَهْلُ هَذِهِ الْبُحَيْرَةِ عَلَى أَنْ يُتَوِّجُوهُ فَيُعَصِّبُونَهُ بِالْعِصَابَةِ، فَلَمَّا أَبَى اللَّهُ ذَلِكَ بِالْحَقِّ الَّذِي أَعْطَاكَ اللَّهُ شَرِقَ بِذَلِكَ، فَذَلِكَ فَعَلَ بِهِ ما رَأَيْتَ‏.‏ فَعَفَا عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ يَعْفُونَ عَنِ الْمُشْرِكِينَ وَأَهْلِ الْكِتَابِ كَمَا أَمَرَهُمُ اللَّهُ، وَيَصْبِرُونَ عَلَى الأَذَى قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏{‏وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا ‏}‏ الآيَةَ، وَقَالَ اللَّهُ ‏{‏وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ‏}‏ إِلَى آخِرِ الآيَةِ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَأَوَّلُ الْعَفْوَ مَا أَمَرَهُ اللَّهُ بِهِ، حَتَّى أَذِنَ اللَّهُ فِيهِمْ، فَلَمَّا غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَدْرًا، فَقَتَلَ اللَّهُ بِهِ صَنَادِيدَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ ابْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ، وَمَنْ مَعَهُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، وَعَبَدَةِ الأَوْثَانِ هَذَا أَمْرٌ قَدْ تَوَجَّهَ‏.‏ فَبَايَعُوا الرَّسُولَ صلى الله عليه وسلم عَلَى الإِسْلاَمِ فَأَسْلَمُوا‏.‏

Bize Ebü'l-Yemân tahdis etti, bize Şuayb, ez-Zührî'den haber verdi; dedi ki: Bana Urve b. ez-Zübeyr haber verdi ki, Üsâme b. Zeyd radıyallâhu anhumâ ona şunu haber vermiş: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, Bedir vakasından önce, Hâris b. Hazrec oğulları arasında (hasta olan) Sa'd b. Ubâde’yi ziyaret etmek için Fedek işi bir kadife örtü üzerinde bir merkebe bindi ve Üsâme b. Zeyd’i arkasına bindirdi. Nihayet içinde Abdullah b. Übey b. Selûl’ün bulunduğu bir meclise uğradı; bu, Abdullah b. Übey’in (görünüşte) Müslüman olmasından önceydi. Mecliste Müslümanlardan, putperest müşriklerden ve Yahudilerden karışık bir topluluk vardı; mecliste Abdullah b. Revâha da vardı. Hayvanın kaldırdığı toz meclisi kaplayınca Abdullah b. Übey ridâsıyla burnunu kapattı, sonra: “Üzerimize toz kaldırmayın” dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem onlara selam verdi, sonra durdu, indi, onları Allah’a davet etti ve onlara Kur’an okudu. Abdullah b. Übey b. Selûl: “Ey adam! Söylediğin şey doğruysa ondan daha güzeli yoktur; ama bizi meclisimizde onunla rahatsız etme. Konağına dön; sana gelene anlat” dedi. Abdullah b. Revâha: “Hayır, ey Allah’ın Resûlü! Onu meclislerimizde bize getir; çünkü biz bunu seviyoruz” dedi. Bunun üzerine Müslümanlar, müşrikler ve Yahudiler birbirlerine sövüştüler; neredeyse birbirlerine saldıracaklardı. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem onları yatıştırmaya devam etti, sonunda sustular. Sonra Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem bineğine binip yürüdü ve Sa'd b. Ubâde’nin yanına girdi. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ona: “Ey Sa'd! Ebû Hubâb’ın —Abdullah b. Übey’i kastediyor— ne dediğini duymadın mı? Şöyle şöyle dedi” buyurdu. Sa'd b. Ubâde: “Ey Allah’ın Resûlü! Onu affet ve bağışla. Sana Kitab’ı indirene yemin olsun ki, Allah sana indirdiği hakkı getirdi. Bu beldenin halkı ona taç giydirip başına sarık sarmak (onu kral yapmak) üzere anlaşmışlardı. Allah sana verdiği hak ile bunu reddedince, o bundan dolayı kahroldu (boğazına takıldı). Senin gördüğün tavrı ona bu yaptırdı” dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem de onu affetti. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ve ashabı, Allah’ın kendilerine emrettiği gibi müşrikleri ve Kitap ehlini affediyor, eziyetlerine sabrediyorlardı. Allah azze ve celle şöyle buyurmuştu: “Andolsun ki sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve Allah’a ortak koşanlardan birçok üzücü sözler işiteceksiniz…” (Âl-i İmrân, 186) âyeti ve yine Allah: “Kitap ehlinden birçoğu, hak kendilerine apaçık belli olduktan sonra, içlerindeki kıskançlık yüzünden sizi imanınızdan sonra küfre döndürmek isterler…” (Bakara, 109) buyurmuştu (âyetin sonuna kadar). Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem, Allah kendilerine (savaş) izni verinceye kadar, Allah’ın emrettiği affı gözetiyordu. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem Bedir gazvesini yapıp Allah onunla Kureyş kâfirlerinin ileri gelenlerini öldürünce, İbn Übey b. Selûl ve yanındaki müşrikler ile putperestler: “Bu iş (artık) yönünü buldu” dediler ve İslâm üzere Resûl sallallâhu aleyhi ve sellem’e biat edip Müslüman oldular.