6127. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنِ الأَزْرَقِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ كُنَّا عَلَى شَاطِئِ نَهْرٍ بِالأَهْوَازِ قَدْ نَضَبَ عَنْهُ الْمَاءُ، فَجَاءَ أَبُو بَرْزَةَ الأَسْلَمِيُّ عَلَى فَرَسٍ، فَصَلَّى وَخَلَّى فَرَسَهُ، فَانْطَلَقَتِ الْفَرَسُ، فَتَرَكَ صَلاَتَهُ وَتَبِعَهَا حَتَّى أَدْرَكَهَا، فَأَخَذَهَا ثُمَّ جَاءَ فَقَضَى صَلاَتَهُ، وَفِينَا رَجُلٌ لَهُ رَأْىٌ، فَأَقْبَلَ يَقُولُ انْظُرُوا إِلَى هَذَا الشَّيْخِ تَرَكَ صَلاَتَهُ مِنْ أَجْلِ فَرَسٍ. فَأَقْبَلَ فَقَالَ مَا عَنَّفَنِي أَحَدٌ مُنْذُ فَارَقْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ إِنَّ مَنْزِلِي مُتَرَاخٍ فَلَوْ صَلَّيْتُ وَتَرَكْتُ لَمْ آتِ أَهْلِي إِلَى اللَّيْلِ. وَذَكَرَ أَنَّهُ صَحِبَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَرَأَى مِنْ تَيْسِيرِهِ.
Ebu’n-Numan bize tahdis etti, Hammad b. Zeyd bize tahdis etti; Ezrak b. Kays’tan [naklederek]. Dedi ki: Biz Ahvaz’da, suyu çekilmiş bir nehrin kıyısında idik. Ebu Berze el-Eslemi atının üzerinde geldi. Namaza durdu ve atını serbest bıraktı. At kaçtı. (Ebu Berze) namazını bıraktı ve atı takip etti, nihayet ona yetişti. Onu yakaladı, sonra geldi ve namazını kıldı. Aramızda (farklı) görüşü olan bir adam vardı. Dönüp: “Şu ihtiyar adama bakın! Bir at için namazını terk etti” demeye başladı. (Ebu Berze) döndü ve dedi ki: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’den ayrıldığımdan beri beni hiç kimse azarlamadı.” Ve (şöyle) dedi: “Şüphesiz benim evim uzaktadır. Eğer namazı kılıp (atı) bıraksaydım, aileme ancak geceleyin gelebilirdim.” Ve Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile beraber bulunduğunu ve onun kolaylaştırmasından (örnekler) gördüğünü zikretti.