486. Hadis
وَأَنَّ ابْنَ عُمَرَ كَانَ يُصَلِّي إِلَى الْعِرْقِ الَّذِي عِنْدَ مُنْصَرَفِ الرَّوْحَاءِ، وَذَلِكَ الْعِرْقُ انْتِهَاءُ طَرَفِهِ عَلَى حَافَةِ الطَّرِيقِ، دُونَ الْمَسْجِدِ الَّذِي بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْمُنْصَرَفِ، وَأَنْتَ ذَاهِبٌ إِلَى مَكَّةَ. وَقَدِ ابْتُنِيَ ثَمَّ مَسْجِدٌ، فَلَمْ يَكُنْ عَبْدُ اللَّهِ يُصَلِّي فِي ذَلِكَ الْمَسْجِدِ، كَانَ يَتْرُكُهُ عَنْ يَسَارِهِ وَوَرَاءَهُ، وَيُصَلِّي أَمَامَهُ إِلَى الْعِرْقِ نَفْسِهِ، وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَرُوحُ مِنَ الرَّوْحَاءِ، فَلاَ يُصَلِّي الظُّهْرَ حَتَّى يَأْتِيَ ذَلِكَ الْمَكَانَ فَيُصَلِّي فِيهِ الظُّهْرَ، وَإِذَا أَقْبَلَ مِنْ مَكَّةَ فَإِنْ مَرَّ بِهِ قَبْلَ الصُّبْحِ بِسَاعَةٍ أَوْ مِنْ آخِرِ السَّحَرِ عَرَّسَ حَتَّى يُصَلِّيَ بِهَا الصُّبْحَ.
İbn Ömer (r.a.), Ravhâ’nın çıkışındaki (munsaraf) dağ eteğinde (ırk) namaz kılardı. O yerin ucu, Mekke’ye giderken yolun kenarındadır; (çıkış yolu ile dağ eteği arasındaki) mescidin daha aşağısındadır. Oraya sonradan bir mescid inşa edilmişti; fakat Abdullah o mescidde namaz kılmazdı. Mescidi soluna ve arkasına alır, mescidin önünde bizzat o dağ eteğine doğru namaz kılardı. Abdullah, Ravhâ’dan ayrılınca (yol üzerindeki) o mekâna varana kadar öğle namazını kılmaz, varınca orada kılardı. Mekke’den geliyorsa ve oradan sabah vaktinden (fecirden) bir süre önce veya sahurun (sahar) sonunda geçerse, orada konaklar (arrasa) ve sabah namazını orada kılardı.”