6397. Hadis
حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَدِمَ الطُّفَيْلُ بْنُ عَمْرٍو عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ دَوْسًا قَدْ عَصَتْ وَأَبَتْ، فَادْعُ اللَّهَ عَلَيْهَا. فَظَنَّ النَّاسُ أَنَّهُ يَدْعُو عَلَيْهِمْ، فَقَالَ " اللَّهُمَّ اهْدِ دَوْسًا وَأْتِ بِهِمْ ".
Ali [b. el-Medînî] bize tahdis etti, Süfyan [b. Uyeyne] bize tahdis etti, Ebu’z-Zinâd bize tahdis etti; el-A'rec’den; Ebu Hureyre radıyallahu anh’dan [naklederek]. Dedi ki: et-Tufeyl b. Amr, Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e gelerek: “Ey Allah’ın Resulü! Devs (kabilesi) isyan etti ve (İslam’ı kabul etmekten) kaçındı. Onlara beddua et!” dedi. İnsanlar (Efendimiz’in) onlara beddua edeceğini sandılar. Ancak (Efendimiz): “Allah’ım! Devs (halkına) hidayet ver ve onları (hidayet üzere huzurumuza) getir!” buyurdu.