6502. Hadis
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، حَدَّثَنِي شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ قَالَ مَنْ عَادَى لِي وَلِيًّا فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ، وَمَا تَقَرَّبَ إِلَىَّ عَبْدِي بِشَىْءٍ أَحَبَّ إِلَىَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ، وَمَا يَزَالُ عَبْدِي يَتَقَرَّبُ إِلَىَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ، فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ، وَيَدَهُ الَّتِي يَبْطُشُ بِهَا وَرِجْلَهُ الَّتِي يَمْشِي بِهَا، وَإِنْ سَأَلَنِي لأُعْطِيَنَّهُ، وَلَئِنِ اسْتَعَاذَنِي لأُعِيذَنَّهُ، وَمَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَىْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ تَرَدُّدِي عَنْ نَفْسِ الْمُؤْمِنِ، يَكْرَهُ الْمَوْتَ وَأَنَا أَكْرَهُ مَسَاءَتَهُ ".
Muhammed b. Osman bana tahdis etti, Halid b. Mahled bize tahdis etti, Süleyman b. Bilal bize tahdis etti; Şerîk b. Abdullah b. Ebi Nemir bana tahdis etti; Atâ [b. Ebi Rebah]’tan; Ebu Hureyre’den [naklederek]. Dedi ki: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Şüphesiz Allah şöyle buyurmuştur: ‘Kim Benim bir velî kuluma düşmanlık ederse, Ben ona karşı harb ilan ederim. Kulum, üzerine farz kıldığım amellerden daha sevimli bir şeyle Bana yakınlık sağlayamaz. Kulum (farzların yanı sıra) nafileler ile de Bana yaklaşmaya devam eder; nihayet Ben onu severim. Onu sevdiğim zaman da onun işiten kulağı, gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum (yani bütün azaları Benim rızam doğrultusunda hareket eder). Benden (bir şey) isterse mutlaka ona veririm; Bana sığınırsa mutlaka onu korurum. Yapmayı murad ettiğim hiçbir şeyde, mümin kulumun canını alma hususundaki tereddüdüm gibi tereddüt etmedim. O ölümü sevmez (istemez), Ben de onu üzecek şeyi (ölümü) sevmem (fakat takdirim gereği ölümü tadacaktır).’”