6602. Hadis
حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ رَسُولُ إِحْدَى بَنَاتِهِ وَعِنْدَهُ سَعْدٌ وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ وَمُعَاذٌ أَنَّ ابْنَهَا يَجُودُ بِنَفْسِهِ. فَبَعَثَ إِلَيْهَا " لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلِلَّهِ مَا أَعْطَى، كُلٌّ بِأَجَلٍ، فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ".
Malik b. İsmail bize tahdis etti, İsrail [b. Yunus] bize tahdis etti; Asım [el-Ahvel]’den; Ebu Osman [en-Nehdî]’den; Üsame [b. Zeyd]’den [naklederek]. Dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in yanındaydım. O sırada kızlarından birinin (Zeynep’in) elçisi geldi. Yanında Sa'd [b. Ubâde], Übey b. Ka'b ve Muaz [b. Cebel] de bulunuyordu. (Elçi), kızının çocuğunun can çekişmekte olduğunu (yejûdu bi-nefsihî) haber verdi. Bunun üzerine (Efendimiz) kıza haber göndererek şöyle buyurdu: “Alan da Allah’ındır, veren de Allah’ındır! Her şey O’nun katında belirlenmiş bir süreye (ecele) bağlıdır. (Kızıma söyle), sabretsin ve ecrini Allah’tan beklesin!”