6891. Hadis
حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ أَسْمِعْنَا يَا عَامِرُ مِنْ هُنَيْهَاتِكَ. فَحَدَا بِهِمْ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنِ السَّائِقُ " قَالُوا عَامِرٌ. فَقَالَ " رَحِمَهُ اللَّهُ ". فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلاَّ أَمْتَعْتَنَا بِهِ. فَأُصِيبَ صَبِيحَةَ لَيْلَتِهِ فَقَالَ الْقَوْمُ حَبِطَ عَمَلُهُ، قَتَلَ نَفْسَهُ. فَلَمَّا رَجَعْتُ وَهُمْ يَتَحَدَّثُونَ أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ، فَجِئْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَدَاكَ أَبِي وَأُمِّي، زَعَمُوا أَنَّ عَامِرًا حَبِطَ عَمَلُهُ. فَقَالَ " كَذَبَ مَنْ قَالَهَا، إِنَّ لَهُ لأَجْرَيْنِ اثْنَيْنِ، إِنَّهُ لَجَاهِدٌ مُجَاهِدٌ، وَأَىُّ قَتْلٍ يَزِيدُهُ عَلَيْهِ ".
Mekkî b. İbrahim bize tahdis etti, Yezid b. Ebi Ubeyd bize tahdis etti; Seleme’den [naklederek]. Dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile Hayber’e çıktık. Onlardan bir adam: “Bize şiirlerinden/ezgilerinden (huneyhât) dinletsen ey Amir!” dedi. O da onlara (Huda) ezgileri söyleyerek develeri sürdü. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem: “Sürücü (sayik) kim?” buyurdu. “Amir” dediler. “Allah ona rahmet etsin” buyurdu. Dediler ki: “Ey Allah’ın Resulü! Bizi onunla biraz daha (uzun süre) faydalandırsaydın (dua edip ömrünü uzatsaydın) olmaz mıydı?” O gecenin sabahında (Amir) şehit oldu (vuruldu). Kavim (topluluk): “Ameli boşa gitti, kendini öldürdü” dedi. Ben döndüğümde onlar “Amir’in ameli boşa gitti” diye konuşuyorlardı. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e geldim ve: “Ey Allah’ın Nebisi! Babam anam sana feda olsun. Amir’in amelinin boşa gittiğini iddia ediyorlar” dedim. (Efendimiz): “Onu söyleyen yalan söylemiştir. Şüphesiz ona iki ecir vardır. O cihad eden bir mücahiddir. Hangi (tür) öldürülme ona bundan daha fazlasını (sevabı) artırabilir ki?” buyurdu.