7286. Hadis
حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَدِمَ عُيَيْنَةُ بْنُ حِصْنِ بْنِ حُذَيْفَةَ بْنِ بَدْرٍ فَنَزَلَ عَلَى ابْنِ أَخِيهِ الْحُرِّ بْنِ قَيْسِ بْنِ حِصْنٍ، وَكَانَ مِنَ النَّفَرِ الَّذِينَ يُدْنِيهِمْ عُمَرُ، وَكَانَ الْقُرَّاءُ أَصْحَابَ مَجْلِسِ عُمَرَ وَمُشَاوَرَتِهِ كُهُولاً كَانُوا أَوْ شُبَّانًا فَقَالَ عُيَيْنَةُ لاِبْنِ أَخِيهِ يَا ابْنَ أَخِي هَلْ لَكَ وَجْهٌ عِنْدَ هَذَا الأَمِيرِ فَتَسْتَأْذِنَ لِي عَلَيْهِ قَالَ سَأَسْتَأْذِنُ لَكَ عَلَيْهِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَاسْتَأْذَنَ لِعُيَيْنَةَ فَلَمَّا دَخَلَ قَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ وَاللَّهِ مَا تُعْطِينَا الْجَزْلَ، وَمَا تَحْكُمُ بَيْنَنَا بِالْعَدْلِ. فَغَضِبَ عُمَرُ حَتَّى هَمَّ بِأَنْ يَقَعَ بِهِ فَقَالَ الْحُرُّ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَالَ لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم {خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ} وَإِنَّ هَذَا مِنَ الْجَاهِلِينَ. فَوَاللَّهِ مَا جَاوَزَهَا عُمَرُ حِينَ تَلاَهَا عَلَيْهِ، وَكَانَ وَقَّافًا عِنْدَ كِتَابِ اللَّهِ.
İsmail bana tahdis etti, İbn Vehb bana tahdis etti; Yunus’tan; İbn Şihab’dan. Ubeydullah b. Abdullah b. Utbe bana tahdis etti ki; Abdullah b. Abbas radıyallahu anhuma şöyle demiştir: Uyeyne b. Hısn b. Huzeyfe b. Bedr (Medine’ye) geldi ve kardeşi oğlu Hurr b. Kays b. Hısn’a misafir oldu. (Hurr), Ömer’in kendisine yakın tuttuğu kişilerdendi. Kurra (Kur’an alimleri), ister yaşlı ister genç olsunlar, Ömer’in meclis ve istişare arkadaşları idiler. Uyeyne kardeşinin oğluna dedi ki: “Ey kardeşimin oğlu! Bu emirin yanında senin bir itibarın (yüzün) var mı ki, benim için ondan izin isteyesin?” (Hurr): “Senin için ondan izin isteyeceğim” dedi. İbn Abbas dedi ki: (Hurr) Uyeyne için izin istedi. (Uyeyne) içeri girince dedi ki: “Ey Hattab’ın oğlu! Vallahi bize bol (mal) vermiyorsun. Ve aramızda adaletle hükmetmiyorsun.” Ömer buna öfkelendi, hatta ona ceza vermeye niyetlendi. Bunun üzerine Hurr dedi ki: “Ey Müminlerin Emiri! Muhakkak ki Allah Teala Nebisi sallallâhu aleyhi ve sellem’e şöyle buyurmuştur: {Affı (kolaylığı) tut, iyiliği (örfü) emret ve cahillerden yüz çevir} [Araf: 199]. Şüphesiz ki bu (adam) da cahillerdendir.” Vallahi Ömer, (Hurr) bu ayeti kendisine okuyunca onu (hükmünü) asla aşmadı (durdu). O, Allah’ın Kitabı yanında (hemen) duran bir kimseydi.