7353. Hadis
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي عَطَاءٌ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، قَالَ اسْتَأْذَنَ أَبُو مُوسَى عَلَى عُمَرَ فَكَأَنَّهُ وَجَدَهُ مَشْغُولاً فَرَجَعَ، فَقَالَ عُمَرُ أَلَمْ أَسْمَعْ صَوْتَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ، ائْذَنُوا لَهُ. فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ فَقَالَ إِنَّا كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا. قَالَ فَأْتِنِي عَلَى هَذَا بِبَيِّنَةٍ أَوْ لأَفْعَلَنَّ بِكَ. فَانْطَلَقَ إِلَى مَجْلِسٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالُوا لاَ يَشْهَدُ إِلاَّ أَصَاغِرُنَا. فَقَامَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ فَقَالَ قَدْ كُنَّا نُؤْمَرُ بِهَذَا. فَقَالَ عُمَرُ خَفِيَ عَلَىَّ هَذَا مِنْ أَمْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، أَلْهَانِي الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ.
Müsedded bize tahdis etti. Yahya bize tahdis etti. İbn Cüreyc'den [naklen]. Ata bana tahdis etti. Ubeyd b. Umeyr’den; [o da] dedi ki: Ebu Musa, Ömer’in huzuruna girmek için izin istedi. Sanki onu meşgul buldu ve geri döndü. Ömer: “Ben Abdullah b. Kays’ın sesini işitmedim mi? Ona izin verin,” dedi. Bunun üzerine [Ebu Musa] çağrıldı. [Ömer]: “Yaptığın bu şeyi sana yaptıran nedir?” dedi. O da: “Biz bununla emrolunurduk,” dedi. [Ömer]: “Buna dair bana bir delil getir, yoksa sana [ceza] veririm!” dedi. [Ebu Musa] Ensar’dan bir meclise gitti. Onlar: “[Bu bilinen bir şeydir], buna ancak en küçüğümüz şahitlik eder,” dediler. Ebu Said el-Hudri kalktı ve: “Biz gerçekten bununla emrolunurduk,” dedi. Bunun üzerine Ömer: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in bu emri bana gizli kalmış! Beni çarşılarda alışveriş yapmak oyalamış,” dedi.