160_2. Hadis
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْوَحْىِ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ حَدِيثِ يُونُسَ . غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فَوَاللَّهِ لاَ يُحْزِنُكَ اللَّهُ أَبَدًا . وَقَالَ قَالَتْ خَدِيجَةُ أَىِ ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنِ ابْنِ أَخِيكَ .
Muhammed b. Rafi' bana tahdis etti. Abdurrezzak bize tahdis etti. Ma'mer bize haber verdi. [O] dedi ki: Zühri şöyle dedi: Ve Urve bana tahdis etti. Aişe'den [naklen]. O şöyle demiştir: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e vahyin başlangıcı...” Ravi hadisi Yunus’un hadisi gibi sevk etti. Ancak o [rivayetinde]: “Vallahi Allah seni hiçbir zaman üzmez [mahzun etmez],” dedi. Ve Hatice’nin: “Ey amca oğlu! Kardeşinin oğlunu bir dinle,” dediğini zikretti.