1003_2. Hadis
وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ قَدِمَتْ عَلَىَّ أُمِّي وَهِيَ مُشْرِكَةٌ فِي عَهْدِ قُرَيْشٍ إِذْ عَاهَدَهُمْ فَاسْتَفْتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدِمَتْ عَلَىَّ أُمِّي وَهْىَ رَاغِبَةٌ أَفَأَصِلُ أُمِّي قَالَ " نَعَمْ صِلِي أُمَّكِ " .
Bize Ebu Küreyb Muhammed b. el-Alâ anlattı; bize Ebu Üsâme anlattı; Hişam'dan; babasından; o da Esmâ bint Ebî Bekir'den; [naklettiğine göre] şöyle demiştir: “Annem, Kureyş'in [Nebi ile] antlaşma yaptığı devirde, müşrik bir haldeyken yanıma geldi. Ben de Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den fetva istedim ve: ‘Ya Resulallah! Annem beni arzulayarak yanıma geldi. Anneme sıla-i rahimde bulunayım mı?’ dedim. [Resulullah]: ‘Evet, annene sıla-i rahimde bulun’ buyurdu.”