1343_1. Hadis
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ يَتَعَوَّذُ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الأَهْلِ وَالْمَالِ.
Bana Züheyir b. Harb anlattı; dedi ki: Bize İsmail b. Ulye anlattı; Âsım el-Ahvel'den; Abdullah b. Sercis'ten; dedi ki: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem yolculuğa çıktığı zaman; yolculuğun meşakkatinden, üzücü bir dönüşten, artıştan sonra eksilişten [el-havru ba'de'l-kevr], mazlumun bedduasından; aile ve malda üzücü manzaralarla karşılaşmaktan [Allah'a] sığınırdı.