1400_2. Hadis
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ إِنِّي لأَمْشِي مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ بِمِنًى إِذْ لَقِيَهُ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَقَالَ هَلُمَّ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ فَاسْتَخْلاَهُ فَلَمَّا رَأَى عَبْدُ اللَّهِ أَنْ لَيْسَتْ لَهُ حَاجَةٌ - قَالَ - قَالَ لِي تَعَالَ يَا عَلْقَمَةُ - قَالَ - فَجِئْتُ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ أَلاَ نُزَوِّجُكَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ جَارِيَةً بِكْرًا لَعَلَّهُ يَرْجِعُ إِلَيْكَ مِنْ نَفْسِكَ مَا كُنْتَ تَعْهَدُ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَئِنْ قُلْتَ ذَاكَ . فَذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ أَبِي مُعَاوِيَةَ .
Bize Osman b. Ebi Şeybe anlattı; bize Cerîr anlattı; el-A'meş'ten; İbrahim'den; Alkame'den; dedi ki: Mina'da Abdullah b. Mes'ud ile birlikte yürürken ona Osman b. Affân rastladı ve: “Gel buraya ey Ebu Abdurrahman!” dedi. [Ravi] dedi ki: [Osman] onu özel konuşmak için bir kenara çekti. Abdullah, [Osman'ın] kendisiyle [konuşmak istediği özel bir] ihtiyacı olmadığını görünce: “Gel ey Alkame!” dedi. Ben de yanlarına gittim. Osman ona: “Ey Ebu Abdurrahman! Seni bakire bir kızla [câriye] evlendirmeyelim mi? Belki o sana, kendinde alışık olduğun o [zindelik] halini geri getirir,” dedi. Abdullah: “Sen böyle diyorsan...” dedi ve Ebu Muaviye'nin hadisinin bir benzerini zikretti.