1651_1. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ رُفَيْعٍ - عَنْ تَمِيمِ بْنِ طَرَفَةَ، قَالَ جَاءَ سَائِلٌ إِلَى عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ فَسَأَلَهُ نَفَقَةً فِي ثَمَنِ خَادِمٍ أَوْ فِي بَعْضِ ثَمَنِ خَادِمٍ . فَقَالَ لَيْسَ عِنْدِي مَا أُعْطِيكَ إِلاَّ دِرْعِي وَمِغْفَرِي فَأَكْتُبُ إِلَى أَهْلِي أَنْ يُعْطُوكَهَا . قَالَ فَلَمْ يَرْضَ فَغَضِبَ عَدِيٌّ فَقَالَ أَمَا وَاللَّهِ لاَ أُعْطِيكَ شَيْئًا ثُمَّ إِنَّ الرَّجُلَ رَضِيَ فَقَالَ أَمَا وَاللَّهِ لَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ ثُمَّ رَأَى أَتْقَى لِلَّهِ مِنْهَا فَلْيَأْتِ التَّقْوَى " . مَا حَنَّثْتُ يَمِينِي .
Bize Kuteybe b. Saîd anlattı; bize Cerîr, Abdülazîz'den —yani İbn Rufey'den—, o da Temîm b. Tarafe'den [naklen] anlattı; [Temîm] dedi ki: Bir dilenci Adî b. Hâtim'e gelip ondan bir hizmetçinin bedeli için —veya bir hizmetçinin bedelinin bir kısmı için— yardım istedi. [Adî]: “Sana verecek bir şeyim yok; ancak zırhım ve miğferim var. Onları sana vermeleri için aileme yazayım” dedi. [Adam] buna razı olmadı. Bunun üzerine Adî kızdı ve: “Vallahi sana hiçbir şey vermeyeceğim” dedi. Sonra adam razı oldu. [Adî] şöyle dedi: “Vallahi eğer Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i ‘Kim bir şeye yemin eder, sonra Allah'a daha yakın takvaya uygun olanı görürse, takvaya uygun olanı yapsın’ buyururken işitmemiş olsaydım, yeminimi bozmazdım.”