1968_1. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لاَقُو الْعَدُوِّ غَدًا وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى قَالَ صلى الله عليه وسلم " أَعْجِلْ أَوْ أَرْنِي مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلْ لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ وَسَأُحَدِّثُكَ أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ " . قَالَ وَأَصَبْنَا نَهْبَ إِبِلٍ وَغَنَمٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الإِبِلِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَإِذَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا شَىْءٌ فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا " .
Bize Muhammed b. el-Müsennâ el-Anezî anlattı; bize Yahyâ b. Saîd, Süfyân’dan anlattı; bana babam, Abâye b. Rifâa b. Râfi’ b. Hadîc’den anlattı; o da Râfi’ b. Hadîc’den radıyallahu anh (şöyle nakletti): Dedim ki: "Ey Allah’ın Resulü! Yarın düşmanla karşılaşacağız ve yanımızda bıçaklarımız (mudâ) yok (neyle keseceğiz)?" [Resûlullah] sallallâhu aleyhi ve sellem: "Acele et (veya bıçak temin et)! Kan akıtan her şeyle -şayet üzerine Allah’ın adı anılmışsa- (kesilen hayvanın etinden) ye! Ancak diş ve tırnak (ile kesilen) müstesnadır. Bunun sebebini sana anlatayım: Diş kemiktir; tırnak ise Habeşlilerin bıçağıdır." buyurdu. (Râfi’ devamla) dedi ki: [Savaşta] deve ve koyun ganimeti (nehb) elde ettik. Onlardan bir deve kaçıp gitti. Bir adam ona ok atarak onu durdurdu. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: "Şüphesiz bu develerin de yaban hayvanları gibi kaçıp yabanileşmesi (avâbid) vardır. Onlardan biri size galip gelirse (kaçarsa) ona işte böyle (ok atarak) yapın!" buyurdu.