2205_1. Hadis
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، وَأَبُو الطَّاهِرِ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ بُكَيْرًا، حَدَّثَهُ أَنَّ عَاصِمَ بْنَ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ حَدَّثَهُ أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَادَ الْمُقَنَّعَ ثُمَّ قَالَ لاَ أَبْرَحُ حَتَّى تَحْتَجِمَ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ فِيهِ شِفَاءً " .
Bize Hârûn b. Ma’rûf ve Ebü’t-Tâhir anlattılar; dediler ki: Bize İbn Vehb anlattı; bana Amr haber verdi. [Amr:] “Bukeyr bana anlattı” dedi; o da Âsım b. Ömer b. Katâde’nin kendisine, Câbir b. Abdullah’ın el-Mukanna’yı [hasta yatağında] ziyaret ettiğini ve şöyle dediğini nakletti: “Hacamat olana kadar buradan ayrılmayacağım. Çünkü ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’i: ‘Onda [hacammâtta] şifa vardır’ buyururken işittim.”