2307_2. Hadis
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ بِالْمَدِينَةِ فَزَعٌ فَاسْتَعَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ يُقَالُ لَهُ مَنْدُوبٌ فَرَكِبَهُ فَقَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ فَزَعٍ وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا " .
Bize Ebû Bekir b. Ebû Şeybe de anlattı; bize Vekî’, Şu’be’den; o Katâde’den; o da Enes’ten [naklettiğine göre] şöyle demiştir: ‘Medine’de bir korku (telaş) baş göstermişti. Bunun üzerine Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem, Ebû Talha’nin Mendûb adlı atını ödünç aldı (iste’âra) ve ona bindi. (Dönüşünde) şöyle buyurdu: “Korkulacak bir şey görmedik; gerçekten de (bu atı) bir deniz (gibi akıcı) bulduk.”’