2325. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْحَلاَّقُ يَحْلِقُهُ وَأَطَافَ بِهِ أَصْحَابُهُ فَمَا يُرِيدُونَ أَنْ تَقَعَ شَعْرَةٌ إِلاَّ فِي يَدِ رَجُلٍ .
Bize Züheyr b. Harb anlattı; bize Cerîr, Umâra b. el-Ka’kâ’dan; o Ebû Zür’a’dan; o da Ebû Hureyre’den [şöyle naklettiğini] bildirdi: ‘Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’den duyduğum —onlar hakkındaki— üç şeyden beri Benî Temîm’i sevmeye devam ediyorum. Onun şöyle buyurduğunu işittim: “Onlar, ümmetimin Deccâl’e karşı en şiddetli olanlarıdır (eşeddü ümmetî alâ’d-deccâl).” Abdullah (Ebû Hureyre) dedi ki: “Onların sadakaları gelmişti; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: «Bunlar bizim kavmimizin sadakalarıdır (sedakâtü kavminâ)!» buyurdu. Onlardan (Benî Temîm’den) bir kadın esir Âişe’nin yanındaydı. (Resulullah): «Onu azat et; zira o İsmâil’in soyundandır (min veledi İsmâîl)» buyurdu.’