2450_2. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنَّ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَهُ لَمْ يُغَادِرْ مِنْهُنَّ وَاحِدَةً فَأَقْبَلَتْ فَاطِمَةُ تَمْشِي مَا تُخْطِئُ مِشْيَتُهَا مِنْ مِشْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا فَلَمَّا رَآهَا رَحَّبَ بِهَا فَقَالَ " مَرْحَبًا بِابْنَتِي " . ثُمَّ أَجْلَسَهَا عَنْ يَمِينِهِ أَوْ عَنْ شِمَالِهِ ثُمَّ سَارَّهَا فَبَكَتْ بُكَاءً شَدِيدًا فَلَمَّا رَأَى جَزَعَهَا سَارَّهَا الثَّانِيَةَ فَضَحِكَتْ . فَقُلْتُ لَهَا خَصَّكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْنِ نِسَائِهِ بِالسِّرَارِ ثُمَّ أَنْتِ تَبْكِينَ فَلَمَّا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَأَلْتُهَا مَا قَالَ لَكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ مَا كُنْتُ أُفْشِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِرَّهُ . قَالَتْ فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ عَزَمْتُ عَلَيْكِ بِمَا لِي عَلَيْكِ مِنَ الْحَقِّ لَمَا حَدَّثْتِنِي مَا قَالَ لَكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ أَمَّا الآنَ فَنَعَمْ أَمَّا حِينَ سَارَّنِي فِي الْمَرَّةِ الأُولَى فَأَخْبَرَنِي " أَنَّ جِبْرِيلَ كَانَ يُعَارِضُهُ الْقُرْآنَ فِي كُلِّ سَنَةٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ وَإِنَّهُ عَارَضَهُ الآنَ مَرَّتَيْنِ وَإِنِّي لاَ أُرَى الأَجَلَ إِلاَّ قَدِ اقْتَرَبَ فَاتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي فَإِنَّهُ نِعْمَ السَّلَفُ أَنَا لَكِ " . قَالَتْ فَبَكَيْتُ بُكَائِي الَّذِي رَأَيْتِ فَلَمَّا رَأَى جَزَعِي سَارَّنِي الثَّانِيَةَ فَقَالَ " يَا فَاطِمَةُ أَمَا تَرْضَىْ أَنْ تَكُونِي سَيِّدَةَ نِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ أَوْ سَيِّدَةَ نِسَاءِ هَذِهِ الأُمَّةِ " . قَالَتْ فَضَحِكْتُ ضَحِكِي الَّذِي رَأَيْتِ .
Bize Ebû Kâmil el-Cahderî Fudayl b. Hüseyn anlattı; bize Ebû Avâne, Firâs'tan, o Âmir'den, o Mesrûk'tan, o da Âişe'den [naklen] anlattı; [Âişe] dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in zevceleri yanındaydı; onlardan hiçbirini dışarıda bırakmamıştı. Derken Fâtıma yürüyerek geldi; yürüyüşü Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yürüyüşünden hiç farklı değildi. Onu görünce hoş geldin dedi ve: “Kızım hoş geldin!” buyurdu. Sonra onu sağına —veya soluna— oturttu, sonra ona gizlice bir şey söyledi; o da şiddetle ağladı. Onun üzüntüsünü görünce ikinci kez gizlice bir şey söyledi; o da güldü. Ben ona: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem hanımları arasından seni gizli konuşmakla hususileştirdi; sonra sen ağlıyorsun!” dedim. Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem kalkınca ona: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem sana ne söyledi?” diye sordum. “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in sırrını ifşa edecek değilim” dedi. [Âişe] dedi ki: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem vefat edince: “Senin üzerindeki hakkım adına sana yemin veriyorum ki, Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in sana ne söylediğini bana anlatasın” dedim. Şöyle dedi: “Şimdi olur. İlk seferde bana gizlice söylediğinde şunu haber verdi: ‘Cebrâîl her yıl Kur'an'ı onunla bir veya iki kere karşılıklı okurdu; bu yıl ise onunla iki kere karşılıklı okudu. Ecelin yaklaştığından başka bir şey görmüyorum. Allah'tan kork ve sabret; ben senin için ne güzel bir öncüyüm.’ Bunun üzerine gördüğün ağlayışımla ağladım. Üzüntümü görünce ikinci kez bana gizlice şöyle buyurdu: ‘Ey Fâtıma! Mü'min kadınların —veya bu ümmetin kadınlarının— hanımefendisi olmaya razı değil misin?’ Bunun üzerine de gördüğün gülüşümle güldüm.”