2450_3. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ زَكَرِيَّاءَ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اجْتَمَعَ نِسَاءُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُغَادِرْ مِنْهُنَّ امْرَأَةً فَجَاءَتْ فَاطِمَةُ تَمْشِي كَأَنَّ مِشْيَتَهَا مِشْيَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَرْحَبًا بِابْنَتِي " . فَأَجْلَسَهَا عَنْ يَمِينِهِ أَوْ عَنْ شِمَالِهِ ثُمَّ إِنَّهُ أَسَرَّ إِلَيْهَا حَدِيثًا فَبَكَتْ فَاطِمَةُ ثُمَّ إِنَّهُ سَارَّهَا فَضَحِكَتْ أَيْضًا فَقُلْتُ لَهَا مَا يُبْكِيكِ فَقَالَتْ مَا كُنْتُ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقُلْتُ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ فَرَحًا أَقْرَبَ مِنْ حُزْنٍ . فَقُلْتُ لَهَا حِينَ بَكَتْ أَخَصَّكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحَدِيثِهِ دُونَنَا ثُمَّ تَبْكِينَ وَسَأَلْتُهَا عَمَّا قَالَ فَقَالَتْ مَا كُنْتُ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . حَتَّى إِذَا قُبِضَ سَأَلْتُهَا فَقَالَتْ إِنَّهُ كَانَ حَدَّثَنِي " أَنَّ جِبْرِيلَ كَانَ يُعَارِضُهُ بِالْقُرْآنِ كُلَّ عَامٍ مَرَّةً وَإِنَّهُ عَارَضَهُ بِهِ فِي الْعَامِ مَرَّتَيْنِ وَلاَ أُرَانِي إِلاَّ قَدْ حَضَرَ أَجَلِي وَإِنَّكِ أَوَّلُ أَهْلِي لُحُوقًا بِي وَنِعْمَ السَّلَفُ أَنَا لَكِ " . فَبَكَيْتُ لِذَلِكِ ثُمَّ إِنَّهُ سَارَّنِي فَقَالَ " أَلاَ تَرْضَيْنَ أَنْ تَكُونِي سَيِّدَةَ نِسَاءِ الْمُؤْمِنِينَ أَوْ سَيِّدَةَ نِسَاءِ هَذِهِ الأُمَّةِ " . فَضَحِكْتُ لِذَلِكِ .
Bize Ebû Bekir b. Ebî Şeybe anlattı; bize Abdullâh b. Numeyr, Zekeriyyâ'dan [naklen] anlattı. (H) Bize İbn Numeyr de anlattı; bize babam anlattı; bize Zekeriyyâ, Firâs'tan, o Âmir'den, o Mesrûk'tan, o da Âişe'den [naklen] anlattı; [Âişe] dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in hanımları toplanmıştı; onlardan hiçbir kadını dışarıda bırakmamıştı. Derken Fâtıma yürüyerek geldi; yürüyüşü sanki Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yürüyüşüydü. “Kızım hoş geldin!” buyurdu ve onu sağına —veya soluna— oturttu. Sonra ona gizlice bir söz söyledi; Fâtıma ağladı. Sonra yine ona gizlice bir şey söyledi; bu sefer de güldü. Ona: “Seni ağlatan nedir?” dedim. “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in sırrını ifşa edecek değilim” dedi. [Kendi kendime]: “Bugünkü gibi hüzne bu kadar yakın bir sevinç görmedim” dedim. Ağladığında ona: “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem bizi bırakıp sözüyle seni mi hususileştirdi, sonra sen ağlıyorsun!” dedim ve ona ne söylediğini sordum. “Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in sırrını ifşa edecek değilim” dedi. Nihayet vefat edince ona sordum. Şöyle dedi: “Bana şunu anlatmıştı: ‘Cebrâîl her yıl Kur'an'ı onunla bir kere karşılıklı okurdu; bu yıl onunla iki kere karşılıklı okudu. Ecelimin geldiğinden başka bir şey görmüyorum. Ailemden bana ilk kavuşacak olan sensin. Ben senin için ne güzel bir öncüyüm.’ Buna ağladım. Sonra bana gizlice: ‘Mü'min kadınların —veya bu ümmetin kadınlarının— hanımefendisi olmaya razı olmaz mısın?’ buyurdu. Buna da güldüm.”