541_2. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، هُوَ ابْنُ جَعْفَرٍ ح قَالَ وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، كِلاَهُمَا عَنْ شُعْبَةَ، فِي هَذَا الإِسْنَادِ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِ ابْنِ جَعْفَرٍ قَوْلُهُ فَذَعَتُّهُ . وَأَمَّا ابْنُ أَبِي شَيْبَةَ فَقَالَ فِي رِوَايَتِهِ فَدَعَتُّهُ .
Muhammed b. Beşşar bize anlattı [ve] dedi ki: Muhammed -ki o İbn Cafer'dir- bize anlattı. (H) Ve onu bize Ebu Bekir b. Ebi Şeybe de anlattı [ve] dedi ki: Şebabe bize anlattı. [Ravilerin] her ikisi de Şu'be'den, bu isnadla [naklettiler]. İbn Cafer'in hadisinde [Nebi'nin]: “Onu yakaladım (boğazını sıktım)” [sözü] yoktur. Ebu Bekir b. Ebi Şeybe ise kendi rivayetinde: “Onu ittim/kovdum” [ifadesini] söyledi.