1806. Hadis
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ قَدْ حَلُّوا وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ فَقَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي وَقَلَّدْتُ هَدْيِي فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ الْهَدْىَ " .
Bize el-Ka'nebî anlattı; Mâlik'ten; Nâfi'den; Abdullah b. Ömer'den; Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in zevcesi Hafsa'dan nakledildiğine göre o şöyle demiştir: “Ey Allah'ın Resulü! İnsanlara ne oluyor ki ihramdan çıktılar da sen umrenden sonra ihramdan çıkmadın?” Resulullah: “Şüphesiz ben saçlarımı [balmumu, bal veya benzeri bir madde ile] birbirine yapıştırdım (lebtedtü) ve kurbanlığımın boynuna işaret taktım (kalledtü). Bu yüzden kurbanlığımı kesinceye (anhara) kadar ihramdan çıkmam,” buyurdu.