1922. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَيَّاشٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ ثُمَّ أَرْدَفَ أُسَامَةَ فَجَعَلَ يُعْنِقُ عَلَى نَاقَتِهِ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ الإِبِلَ يَمِينًا وَشِمَالاً لاَ يَلْتَفِتُ إِلَيْهِمْ وَيَقُولُ " السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ " . وَدَفَعَ حِينَ غَابَتِ الشَّمْسُ .
Bize Ahmed b. Hanbel anlattı; bize Yahya b. Âdem anlattı; bize Süfyan anlattı; Abdurrahman b. Ayyaş'tan; Zeyd b. Ali'den; babasından; Ubeydullah b. Ebi Râfi'den; Ali'den [nakledildiğine göre]: Sonra [Resulullah] Üsâme'yi arkasına bindirdi. İnsanlar develerini sağa sola koşturmak için vurdukları halde o, onlara hiç iltifat etmeden devesini hızlı ve sarsıntısız bir yürüyüşle sürdü ve: “Ey İnsanlar, sükûnetle!” buyurdu. Güneş battığı zaman Arafat'tan ayrılmıştı.