2549. Hadis
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا مَهْدِيٌّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي يَعْقُوبَ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ سَعْدٍ، مَوْلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ، قَالَ : أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ ذَاتَ يَوْمٍ فَأَسَرَّ إِلَىَّ حَدِيثًا لاَ أُحَدِّثُ بِهِ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ، وَكَانَ أَحَبُّ مَا اسْتَتَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحَاجَتِهِ هَدَفًا أَوْ حَائِشَ نَخْلٍ . قَالَ : فَدَخَلَ حَائِطًا لِرَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَإِذَا جَمَلٌ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حَنَّ وَذَرَفَتْ عَيْنَاهُ، فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَمَسَحَ ذِفْرَاهُ فَسَكَتَ، فَقَالَ : " مَنْ رَبُّ هَذَا الْجَمَلِ، لِمَنْ هَذَا الْجَمَلُ " . فَجَاءَ فَتًى مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ : لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ : " أَفَلاَ تَتَّقِي اللَّهَ فِي هَذِهِ الْبَهِيمَةِ الَّتِي مَلَّكَكَ اللَّهُ إِيَّاهَا، فَإِنَّهُ شَكَى إِلَىَّ أَنَّكَ تُجِيعُهُ وَتُدْئِبُهُ " .
Mûsâ b. İsmâîl bize anlattı; Mehdî bize anlattı; İbn Ebî Ya'kub bize anlattı; (o da) Hasen b. Alî’nin mevlası (azatlısı) olan Hasen b. Sa'd’dan, o da Abdullah b. Ca'fer’den rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Bir gün Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem beni binitine arkasına bindirdi ve bana (kimseye söylememem için) gizli bir şey söyledi ki onu hiçbir kimseye anlatmam. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ihtiyacını gidermek (def-i hacet) için saklanacağı en sevdiği yerler yüksekçe bir tümsek (hedef) veya bir hurmalık kümesi idi. (Abdullah devam ederek) şöyle dedi: Derken (Nebi) Ensar'dan bir adamın bahçesine girdi. Orada bir deve vardı. Deve, Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'i görünce inledi ve gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Bunun üzerine Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem devenin yanına gidip kulaklarının arkasını sıvazladı, deve de sakinleşti. (Nebi:) "Bu devenin sahibi kimdir? Bu deve kime aittir?" diye sordu. Ensar'dan bir genç gelip: "Bana aittir ey Allah'ın Resûlü!" dedi. (Resûlullah da:) "Allah'ın seni sahibi kıldığı şu hayvan hakkında Allah'tan korkmuyor musun? Çünkü o (deve), senin kendisini aç bıraktığından ve çok yorup perişan ettiğinden bana şikâyette bulundu!" buyurdu.