1135. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا صَفْوَانُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خُمَيْرٍ الرَّحْبِيُّ، قَالَ خَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُسْرٍ صَاحِبُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ النَّاسِ فِي يَوْمِ عِيدِ فِطْرٍ أَوْ أَضْحَى فَأَنْكَرَ إِبْطَاءَ الإِمَامِ فَقَالَ إِنَّا كُنَّا قَدْ فَرَغْنَا سَاعَتَنَا هَذِهِ وَذَلِكَ حِينَ التَّسْبِيحِ .
Bize Ahmed b. Hanbel anlattı; bize Ebû’l-Mugîre anlattı; bize Safvân anlattı; Yezîd b. Humeyr er-Rahbî bize nakletti; dedi ki: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından Abdullah b. Busr, bir Ramazan veya Kurban bayramı gününde halkla birlikte [namaza] çıktı. İmamın [namazı kıldırmakta] gecikmesini yadırgadı ve: ‘Şüphesiz biz şu vaktimizde [namazı] bitirmiş olurduk’ dedi. Bu [bahsettiği vakit], tesbih (duha/kuşluk namazı kılınan) vaktiydi.”