774. Hadis
حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ عَطَسَ شَابٌّ مِنَ الأَنْصَارِ خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي الصَّلاَةِ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ حَمْدًا كَثِيرًا طَيِّبًا مُبَارَكًا فِيهِ حَتَّى يَرْضَى رَبُّنَا وَبَعْدَ مَا يَرْضَى مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ فَلَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنِ الْقَائِلُ الْكَلِمَةَ " . قَالَ فَسَكَتَ الشَّابُّ ثُمَّ قَالَ " مَنِ الْقَائِلُ الْكَلِمَةَ فَإِنَّهُ لَمْ يَقُلْ بَأْسًا " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا قُلْتُهَا لَمْ أُرِدْ بِهَا إِلاَّ خَيْرًا . قَالَ " مَا تَنَاهَتْ دُونَ عَرْشِ الرَّحْمَنِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى " .
Bize el-Abbâs b. Abdülazîm anlattı; bize Yezîd b. Hârûn anlattı; bize Şerîk bildirdi; Âsım b. Ubeydullâh’tan; Abdullah b. Âmir b. Rebîa’dan; babasından [Âmir b. Rebîa’dan; nakledildiğine göre] o şöyle demiştir: Ensâr’dan bir genç, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in arkasında namaz kılarken hapşurdu ve: “Elhamdülillâhi hamden kesîran tayyiben mübâreken fîh, hattâ yerzâ rabbunâ ve ba’de mâ yerzâ min emri’d-dünyâ ve’l-âhireh (Rabbimiz razı olana dek ve razı olduktan sonra da dünya ve ahiret işlerini kapsayan; tertemiz ve bereketli çokça hamdler Allah’a mahsustur)” dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem namazı bitirince: “O sözü söyleyen kimdir?” buyurdu. [Genç] sessiz kaldı. Efendimiz tekrar: “O sözü söyleyen kimdir? Zira o sakıncalı bir şey söylemiş değildir” buyurunca, genç: “Ey Allah’ın Resûlü, onu ben söyledim; bununla hayırdan başka bir şey murat etmedim” dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “[O sözün sevabı], Rahmân —tebâreke ve teâlâ—’nın Arş’ına varıncaya kadar [yükselmekten] geri durmadı” buyurdu.